δε θελω πια να ζω χωρις εσενα!!!!!!

οπως κανεις δε στο χει πει....

η αγαπη ειναι σαν το οξυγονο...

ο,τι αξιζει θα σωθει!!!!

αυτος ο ερωτας αξιζει...........

και συνεχιζω να σ'αγαπω...

εγωκεντρικος.....

σ' αγαπω και σε χρειαζομαι.......

χωρις πνοη.....

καποια στιγμη η ζωη μου κοπηκε....μαραθηκε....εμεινα χωρις πνοη....πονεσα και πονω....κυνηγησα σκιες στο σκοταδι...εμεινα χωρις πνοη χωρις ανασα όταν μου εκλεισαν την πορτα....
μεσα στις κατακομβες του νου οι λεξεις και η μορφη σου μπλεκονται ακομη και τωρα....
η εκδικηση μου ....να με αγαπησεις περα απο οσο μπορεις....χωρις πνοή!!!

καλο πασχα!!!

Ανάσταση! Και μέσα στην καρδιά μου,

που μαύροι τη μαράνανε χειμώνες,

μιας άνοιξης αυγή γλυκοχαράζει

κι' ανθίζουν μενεξέδες κι' ανεμώνες.


ΠΑΝΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

.......................

Αυτή η ανάρτηση δεν έχει τίτλο, γιατί απλά δε ξέρω και δε μπορώ να αποφασισω ποιος τίτλος της αρμόζει....σκεφτόμουν κατι μεταξύ....πίκρας...πόνου...βιασμού ψυχής θα έλεγα και μαλιστα απο ενα άνθρωπο που πίστεψα που στηρίχθηκα και στηριξα. Σήμερα ένιωσα τον πόνο..περισσότερο απο ότι νόμιζα...σήμερα ένιωσα την πίκρα πιο πικρή απο ότι περίμενα...σήμερα ένιωσα τον βιασμό της ψυχής μου πιοτερο κι απο τον θανατο...Ίσως ο θανατος να είναι πιο γλυκός απο αυτά που ένιωσα μέσα μου να μου διαλύουν την ψυχή και την καρδιά...
Τα γράφω και βλέπω πως ξεχειλιζω απο αίμα της ψυχής...απο ένα αίμα που όμοιό του δεν υπάρχει....

Ας είναι.... ότι έρχεται έρχεται και για καλό....
θα περάσει...θα με παραδειγματίσει...θα δειξει πως δεν αξίζει να εμπιστευεσαι...δεν αξίζει να δινεσαι...

ποσο λίγο με ξέρεις.....

αγάπη για δυο στο φτηνό πανδοχείο του βασανισμένου μυαλού μου....

αυτή τη φορά αλήθεια...........

ποσο λιγο με ξέρεις!!!!!!

...............................................

...................................................................................

.............................................

Οι σχέσεις τσέπης

Η σημερινή εποχή κατακλύζεται απο σχέσεις της τσέπης. Σχέσεις που είναι δομημένες στο συμφέρον....τι κάνουμε;;;...δημιουργούμε μια σχέση την καλλιεργούμε την ποτίζουμε και στο τέλος την τοποθετουμε στο θερμοκήπιο της τσέπης μας...εκεί την έχουμε κλεισμένη κι όταν την χρειαστούμε τότε τη βγάζουμε για να την χρησιμοποιήσουμε όπως μας "βολεύει"....μόλις περάσει η μπόρα για μας... τότε την ξανακλείνουμε στην τσεπούλα μας...μέχρι η ιστορία να επαναληφθεί και πάλι απο την αρχή....
έτσι είναι η κοινωνία....αυτό θέλει τη βολή της το άραγμά της, δηλαδή το ¨"να περνάμε καλά"...
κι έρχεται ένα Σάββατο μια Δευτέρα μια στιγμή που πάμε να "εξηγηθούμε"...να "ξεκαθαρίσουμε" τη σχέση μας (γιατί πλέον μας έχει τελειώσει)...και στο τέλος σκεφτόμαστε τι είναι αλήθεια;;; αυτά που λέγαμε πριν το Σάββατο ή αυτά που λέμε μετά απο αυτό;;;
μπορούμε άραγε μετά να εμπιστευθούμε έναν άνθρωπο;;; μπορουμε να αφεθούμε σε αυτόν;;; μπορεί η καρδιά μας να ανοιχτεί;;;

Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ...πάντα ζητάμε κάτι απο τους άλλους, ας μην κρυβόμαστε....ας μη κρυβόμαστε...
Να γνωρίζουμε όμως ένα...δημιουργούμε τελικά το κλουβί μας και ζούμε μέσα του...

ο φόβος της αγάπης......ρωγμές στη ζωή

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλους
Ὅταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυα
Ὅταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωση
Τὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτων
Καὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;
Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷ
Τὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκε
Σὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε νόημα;
(κι αὐτοὶ γυρίζουν πίσω μιὰ μέρα χωρὶς στὸ μυαλὸ μία ρυτίδα
βρίσκουνε τὶς γυναῖκες τους καὶ τὰ παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στὰ μικρομάγαζα καὶ στὰ καφενεῖα τῆς συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωὶ τὴν ἐποποιία τῆς καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα γιὰ τοὺς ἄλλους ἢ γιατὶ ἔτσι νικοῦμε τὴ ζωὴ
Ἢ γιατὶ ἔτσι φτύνουμε ἕνα-ἕνα τὰ τιποτένια ὁμοιώματα
Καὶ μία στιγμὴ στὸ στεγνωμένο νοῦ τους περνᾷ μίαν ἡλιαχτίδα
Κάτι σὰ μιὰ θαμπὴ ἀνάμνηση μιᾶς ζωικῆς προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες ποὺ δὲν ἔχεις πιὰ τί νὰ λογαριάσεις
Συμβάντα ἐρωτικὰ καὶ χρηματιστηριακὲς ἐπιχειρήσεις
Δὲ βρίσκεις καθρέφτες νὰ φωνάξεις τ᾿ ὄνομά σου
Ἁπλὲς προθέσεις ζωῆς διασφαλίζουν μίαν ἐπικαιρότητα
Ἀνία, πόθοι, ὄνειρα, συναλλαγές, ἐξαπατήσεις
Κι ἂν σκέφτομαι εἶναι γιατὶ ἡ συνήθεια εἶναι πιὸ προσιτὴ ἀπὸ τὴν τύψη.
Μὰ ποιὸς θα᾿ ρθεῖ νὰ κρατήσει τὴν ὁρμὴ μιᾶς μπόρας ποὺ πέφτει;

Μανώλης Αναγνωστάκης

Όταν αγαπάς...

Η ψυχή του ανθρώπου πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στη σιωπή.

Όποιος αγαπά, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάς. Ν’ αγαπάς και να πονάς. Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο-η. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο-η. Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.

Και όταν λέμε αγάπη, είναι η αγαπώσα καρδιά προς τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της στην αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει το αγγελούδι της; Όλ’ αυτά ο άνθρωπος τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: “Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα!”. Να, έτσι πρέπει ν’ αγαπάμε. Το επιθυμείς, το θέλεις και το αποκτάς....

Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για την αγάπη; Τρέχουμε, όταν είμαστε κατάκοποι, να ξεκουρασθούμε στον Αγαπημένο-η ή το κάνουμε αγγαρεία; Τι λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ο θείος έρωτας.

Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης τότε, πρέπει να συνέλθει πάλι, για να γίνει άξια της αγάπης. Η αληθινή αλλαγή θα φέρει τον εναγκαλισμό των ψυχών. Όχι να λεμε, “πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος”...., αλλά μπορούμε να λέμε, “θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις αργές, που δε ζούσα…”. Και στη δική μου τη ζωή κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. Όμως με την αγιασμένη αγάπη τελειώνουν οι άδειες μέρες.

Όταν αγαπήσεις το, κάνεις κόπο, αλλά ευλογημένο κόπο. Υποφέρεις, αλλά με χαρά, γιατί ειναι τούτο που νιώθεις... και πόνος και πόθος και έρωτας και λαχτάρα και αγαλλίαση και χαρά και αγάπη. Κόπος, για να ζεις κοντά του-της. Αλλ’ αυτός ο κόπος δε γίνεται αναγκαστικά, δεν αγανακτείς. Ό,τι κάνεις με αγγαρεια, δημιουργεί μεγάλο κακό στο είναι σου. Το σφίξιμο, το σπρώξιμο φέρνει αντίδραση. Ο κόπος για την αγάπη, ο πόθος ο αληθινός για αγάπη, είναι θυσία, είναι ανάλυση. Ποθεί με λαχτάρα και λιώνει η ψυχή μου απ’ την αγάπη....

Αναρωτιέμαι.....

(λόγια παρμένα απο την ψυχή μιας ψυχής...)

Αναρωτιέμαι γιατί όλοι μιλάμε για την χαρά της αγάπης.
Η αγάπη δεν είναι μόνο χαρά...είναι συντριβή, βάλσαμο, τρέλα.
Είναι να δίνεις και να παίρνεις τα πάντα...κι ύστερα πάλι να τα χάνεις.
Είναι τα μάτια που σε βλέπουν, όπως ίσως δεν είσαι...
αλλά όπως σίγουρα μπορείς να γίνεις.
Η αγάπη είναι πληγή και γιατρειά.
Είναι πανω από τη συμπόνοια αλλά και πανω από το νόμο...
Θεού και ανθρώπων...

Για έναν Άγγελο...

Οι άγγελοι υπάρχουν για να είναι οι ψυχές μας αμάραντες...υπάρχουν για να μας κανουν να χαμογελάμε...για να πιστεύουμε στη ζωή...για να αγαπάμε...και δε χάνονται ποτέ απο δίπλα μας!!!

Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες

Θα σπάσω για λίγο τη σιωπή μου...γιατί το "απαιτεί" ο βιασμός της προσωπικότητας που συντελείται σε ένα πρόσωπο...και δε μπορώ να παρακολουθώ αμέτοχος.


Ο Ούρλιχ είναι ο ήρωας ενός σπουδαίου μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Μούζιλ....που όπως αναφέρω στον τίτλο της ανάρτησης είναι "ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες".
Μην έχοντας ιδιότητες δικές του, είτε κληρονομημένες, είτε μια για πάντα αποκτημένες και αναφαίρετες...ο ήρωάς μας Ούρλιχ προσπαθεί να πιαστεί να κρατηθεί στη ζωή προσπαθώντας με την εξυπνάδα του και την οξυδέρκειά του, να δημιουργήσει σταθερές σχέσεις σε ένα κόσμο γεμάτο απο αντιφάσεις, γεμάτο απο δραματικές και ολότελα αντιφατικές αλλαγές..
Ο ήρωάς μας είναι ο άνθρωπος χωρίς δεσμούς που τείνει χέρι και προσπαθεια να τους δημιουργήσει να τους χτίσει, μα δεν τα καταφέρνει γιατί ακόμη και στο πιο στενό του και πλήρως οικείο περιβάλλον, τον χρησιμοποιούν, του βιάζουν την προσωπικότητα, δεν τον σέβονται, τον προδίδουν,τον εξαφανίζουν...γιατί έτσι θέλουν και απαιτούν.
Έχω να ευχηθώ στον Ούρλιχ... να μη το βάζει κάτω...και μέσα απο τις πληγές που μας ανοίγουν ακομη και αυτοί στους οποίους δοθήκαμε...θα έρθει το φως η ελπίδα και η δικαίωση....αρκεί να ξυπνήσει και ο ίδιος ο Ούρλιχ που κρύβουμε μέσα μας...

Β.......Μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά!!!! Yπομονή...υπομονή!!!

Κι εγώ περιμένω τη μέρα εκείνη που δε θα αργήσει........

Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει......

(από το Άσμα Ασμάτων σε μεταγραφή...Γιώργου Σεφέρη)

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου
σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου
είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη
οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
φλόγα του Θεού.

Νερά ποτάμια δεν μπορούν
να σβήσουν την αγάπη.......








Το ιστολόγιο αυτό αναστέλλει τη λειτουργία του μέχρι τον ερχομό της μέρας εκείνης....
και η μέρα εκείνη δε θα αργήσει...........................
να είστε καλά.

Σ'ευχαριστώ......

απλά....ένα ευχαριστώ δεν φτάνει.....
στην άκρη αχνοφαίνεται ένα φως............
τόσο μακριά.....μα και τόσο κοντά...

όταν σβήνει το χαμόγελο....

ήρθε η στιγμή που την περίμενες αλλά δεν την σκεπτόσουν, η στιγμή που απεύχεσαι, που τρομάζεις και στην ιδέα της άφιξής της....ήρθε σαν κεραυνός σε καθαρό ουρανό....
και.....μένεις ξυλιασμένος, ξεπαγιασμένος, πικραμένος, πονεμένος, διαλυμένος....
θες να φωνάξεις ....δε μπορείς....θες να χτυπηθείς...δε μπορείς....θες να χτυπήσεις...δε μπορείς......θες....θες...θες....
αλλά στεκεσαι σαν νάνος στα γιγαντιαία κύματα που σε πνίγουν....που σε αμφισβητούν...που σε καταστρέφουν....
κοιτάς γύρω σου με βλέμμα απορημένο...παγωμένο...βλέπεις να καταστρέφεται ό,τι έχεις προσπαθήσει να χτίσεις...να δημιουργήσεις...να....να...να...
και αρχίζουν τα ερωτηματικά....τι δεν έκανα καλά;;;; πού έφταιξα;;;; ψάχνεις τα δικά σου λάθη και προσπαθείς να συγχωρέσεις πρώτα τον εαυτό σου....ναι... πρωτα τον εαυτό σου....και μετά να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις....
ψάχνεις για "φίλους"....να σου πουν μια κουβέντα....και συναντάς ψυχρότητα...απάθεια...
τώρα το χαμόγελο πάγωσε....και άρχισε να σβήνει....
ας μαζέψεις ότι σου απομένει....και συνέχισε....καπου θα βρεις το φως....
υπομονή....υπομονή....υπομονη.....

χάθηκες.....

είναι πολύ πικρό....να χάνεις το δρομο σου...στα ξαφνικά....ξυπνας και....
όλα είναι.....
τα λαθη μας βαραίνουν πάντα....οι ευθύνες....όλα....
παγώνεις....λιωνεις....και λες αντίο....όμορφη Κ..........
δε ξεχνιούνται όμως έτσι τόσα χρονια.....να το ξερεις δε ξεχνιούνται....

ο τρελός.....

Κ............το ξέρω πως η επιστροφη είναι.....κατι παραπάνω απο δυσκολη.....
μια αγάπη χρόνων....χανεται;;;;
κι όμως....

το τέλος................

στην Κ.......που φευγει.....

δεν υπάρχουν ήρωες........

όταν τελειώνει κάτι άλλο......κάτι νέο αρχίζει.....

κάποιος είπε.....

Θα πάγω.....

Θα πάγω σ'άλλη γη...σ'άλλη θάλασσα...
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή...


Υποφέρουμε απ το παρελθόν και καταστρέφουμε το μέλλον μας...επειδή παραμελούμε το παρόν....

Αύριο αρχίζει....μια άλλη μέρα...μια μέρα χαμογελαστή...ηλιόλουστη...

Οι αντοχές μας είναι πιότερες από...τις θλίψεις μας....

Με μια πρόταση ζωής......

(δια χειρός Πάμπλο Νερούντα)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του
τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες
συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.


....για όλους που βάζουν τα πρέπει σημαία της ζωής τους....


....και επειδή απόψε θα φανεί στον ορίζοντα μια γλυκιά χειμωνιάτικη πανσέληνος.....

σιωπώ μες στις φωνές..........

με απλά λόγια....

Τέτοια αγάπη δεν τελειώνει με ένα αντίο........!!!!!!!!!!!!!!!

Πετρώνουν τα δάκρυα;

Δείχνουμε ψυχροί πετρωμένοι σκληροί κρυμμένοι...σταυρώνουμε ό,τι αγαπάμε...
Μα όσο ο πόθος της αγάπης κρύβεται και κλείνεται... απο το ίδιο το σκοτάδι του προδίδεται, όσο πιο μαύρος ο ουρανός, τοσο πιο άγρια ακολουθεί η καταιγίδα του πόθου...
Κλειδώνουμε τον εαυτό μας...του περνάμε αλυσίδες...κι όμως περιμένουμε αυτόν-ην που θα μας σπάσει τις αλυσίδες...
Γιατί πάντα η ψυχρότητα κρύβει μέσα της καλοσύνη...γιατί στο τέλος τα χέρια τρέμουν στο άγγιγμα...και ένα ανατρίχιασμα ανεπαισθητο κι ανάλαφρο...όμοιο με την αμφιβολία που περνά απο το μυαλό...κάθε μέρα καθε νύχτα υπάρχει το σκίρτημα....αυτό το σκίρτημα μοιάζει με την αβέβαιη λάμψη μιας απριλάτικης μέρας που τη μια σκορπά όλη την ομορφιά του ήλιου..κι ύστερα μ'ένα σύννεφο όλα μεμιάς τα σβήνει...
Γιατί τα δάκρυά μας σταλάζουν μέσα στην καρδιά...και την ψυχή...
Άραγε πετρώνουν;;;...ή μήπως γίνονται μελωδίες για ανεκπλήρωτες του πόθου ευχές;;;

Ιστορία χωρίς τέλος....

Φίλες και φίλοι...
Κοιτώντας απο το παράθυρο ενός μοναχικού δωματίου μια μέρα σαν τη σημερινή, μου ήρθε στο νου ο τίτλος ενός βιβλίου του Μίχαελ Έντε "Ιστορία χωρίς τέλος"και αυτόματα μου θυμήθηκα την ιστορία δυο πολύ πολύ καλών φίλων...
Πριν καιρό...δε ξέρω πολύ ή λίγο και εξάλλου δεν έχει σημασία....γνωριστηκαν δυο πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι...η σχέση τους στην αρχή ήταν απλή...ο ένας στο βορρά ο άλλος στο νότο...αλλά ξέχωρα κι οι δυο άρχισαν να σκέφτονται ο ένας τον άλλο....να νοιάζονται...και στο τέλος...ερωτεύθηκαν κι όχι απλά ερωτεύθηκαν...αλλά αγαπήθηκαν...κι αγαπήθηκαν τόσο που σκέφτονταν τα ίδια...κι ένιωθαν τα ίδια.
Νύχτες και νύχτες περνούσαν μαζί....τις μέρες η σκέψη τους γινόταν ένα.
Όμως η ζωή αναπόδιασε και τους δημιούργησε δυσκολίες. Απο τη μια τα πρέπει τους. Απο την άλλη οι καρδιές τους έγιναν ένα (και συνεχίζουν να είναι)...
Μετά απο μια περιπέτεια σχεδον ταυτόχρονη και των δυο....και την αίσια λήξη....τα πράγματα δεν φαίνονται ίδια....
Αντί να κυριεύονται απο χαρά και ευγνωμοσύνη προς τη ζωή για ό,τι τους χάρισε...τους κυρίευσε μια μελαγχολία...κι ένα βάρος έριξε άγκυρα στην καρδούλα τους...απομακρύνονται ενώ στην ουσία δε το θέλουν....
Είπανε πως η λογική πάνω απο όλα...και τα πρέπει τους...στην άκρη το συναίσθημα και το θέλω...
Τους βλέπω όμως ...τους παρατηρώ...είναι δυστυχισμένοι...
Μίλησα μαζί τους....εεεε...δεν είστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι στη ζωή....
δεν αντέχω όμως να τους βλέπω λυπημένους...γιατί ενώ κέρδισαν μια μάχη...τώρα μοιρολατρούν....
Φίλοι και φίλες μου τι λέτε...πως μπορούμε να βοηθήσουμε;;; πως να προχωρήσουμε την ιστορία...ώστε να έχει αισιοδοξία...ελπίδα...φως;;;;;

Εγώ τους αφιερώνω ένα τραγούδι που τους ταιριάζει....με την ευχή να είναι πάντα καλά...και μια στιγμή....μακάρι να ζήσουν αυτό που ποθούν....γιατί απλά....το αξίζουν.

(μου στάλθηκε με μέιλ...και ζητήθηκε να το αναρτήσω....)



απο μένα παιδιά....να είστε καλά....και.................................

Καλό ταξίδι....

Όταν αρχίζει ένα ταξίδι ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να καταλήξει....
σημασία έχει να είσαι στη θέση του οδηγού...να οδηγείς και να μην οδηγείσαι....
έλα όμως που η ζωή τα φέρνει έτσι που σε σπρώχνει....
τι κανεις;;;...κρατάς γερά το τιμόνι....και....
περιμένεις με υπομονή την επιστροφή............πότε θα έρθει;;;;
αυτό δεν το ξέρεις....το ξέρει μόνο η ζωή...
αναρωτιέσαι με αγωνία....θα υπάρξει η επιστροφή;;;....
το εύχεσαι το ζητάς το ποθείς....γιατί η ζωή είναι πολύ πολύ γλυκιά


object width="425" height="344">

Άνεμος...

είναι όμορφο να θέλεις να ζήσεις τα όνειρά σου....
να επιστρέψεις γεμάτος δύναμη...και ζωή....
τότε δε κρατέσαι....να χαιδέψεις τη ζωή...να αγγίξεις το τέλειο....
έτσι θα γυρίσω....δυνατός και παρήγορος σαν τον άνεμο...

Το τρένο της....ζωής....

ζωή.....

Ένιωσα σαν παιδί...
έχτιζα με τα γράμματα παλάτια...
ζωγράφιζα τις καμπύλες με χρώματα...
δραπέτευσε η σκέψη μου σ' ένα παραμύθι...
σ' ένα κορμό χάραξα τρυφερά μια λέξι...
αυτήν θυμάμαι...
αυτήν τραγουδώ...

Σκούπισε τα μάτια...
είχε ομίχλη αυτές τις ημέρες...
δεν χάθηκε το φως...
τα χρώματα παίζουν στους μίσχους...
που χάιδεψες την τελευταία φορά...
πράσινοι σαν την ελπίδα...
δροσεροί σαν την θάλασσα...
η ψυχή πεταλούδα ρουφά νέκταρ...
όταν σε αγκαλιάσει να είναι γλυκιά...

Σκούπισε τα μάτια σου...
όλα προσμένουν ν' αγκαλιάσουν την λάμψη σου...
σκούπισε τα να φύγουν οι τελευταίοι κόκκοι της ομίχλης...

Δεν θυμήθηκες...
όταν η ψυχή αγκαλιάζει την ανατολή...
χάνεται στ' απέραντο γαλάζιο...
στολίζει το χαρτί με ζεστές ανάσες...
και σκορπίζει μικρά κόκκινα χαρτάκια...
που φωνάζουν ζωή....
δεν θυμήθηκες...
το ξημέρωμα τα αηδόνια...
τραγουδώντας χαρίζουν λάμψη...
θυμήσου τότε που κοιτούσες ψηλά...
κι υμνούσες την ζωή...
απλά γιατί η ψυχή
γνωρίζει να φτερουγίζει στον παράδεισο...

χρειάζεται τίτλος;;;;;

Είναι κάτι στιγμές.....

Υπάρχουν στιγμες στη ζωή μας που νιώθουμε ανασφαλείς.. δειλιάζουμε.. είμαστε ανέτοιμοι.
Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη...αναστατωμένη...γεμάτη σύννεφα...με ανέμους και φουρτούνες...βρίζεις...φωνάζεις...μισείς...χτυπάς...χτυπιέσαι...
Κι όλα αυτά γιατί ενώ έχουμε μπροστά μας τη λύση....ψάχνουμε μάταια να τη βρούμε εδώ κι εκεί...
Τι φταίει άραγε και μπλεκόμαστε σε στροβίλους ενώ η ζωή είναι, απλή, ζωντανή, γλυκιά, μα και με τις δυσκολίες της;;
Άραγε μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το ίδιο τη γαλήνη και την φουρτούνα;;;
Ζούμε τις στιγμές μας;;; ή τις πετάμε;;;

Καλή χρονιά .....

ευτυχές το νέον έτος.....