Ταξιδεύοντας.........

Ταξιδεύοντας στο χώρο και χρόνο του διαδικτύου βρίσκεις αρκετά ενδιαφέροντα.......
ένα που με εντυπωσίασε είναι το παρακάτω...και με εντυπωσίασε γιατί δείχνει το μέγεθος της αγάπης μέσα σε μια "σχέση"...
Το παραθέτω χωρις περισσότερα.........

Σ αγαπώ με την αγάπη που δεν διεκδικεί τίποτε
για την καρδιά που σε πόνεσε
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει
για σένα
να ζεις ευτυχισμένος
και ας μη μάθεις ποτέ
που είμαι ή που μπορεί να είμαι
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει να ξέρεις ότι χαμογελάς
σε αγαπώ
με την αγάπη που ξέρει ότι ποτέ δεν θα ακουμπήσει
σε ότι κρατάς στα χέρια σου
σε αγαπώ
γιατί ξέρεις να αγαπάς
το χτες και το σήμερα σου
σε αγαπώ
γιατί
το δικό μας αστέρι
το κρατάς
εκεί που είναι
στην αρχή ενός ονείρου
μεταξύ γης και ουρανού

Λευκές επιταγές...

Ο Έρωτας διαφέρει τόσο απο την κατοχή, όσο και απο την εξουσία του...δεν είναι ούτε μάχη, ούτε συγχώνευση, δεν είναι γνώση και δεν είναι σίγουρα λευκή επιταγή. Είναι μια σχέση με την ετερότητα, δηλαδή με το μέλλον...που δεν συνίσταται στο παρελθόν.
Το ότι επιζεί οφείλεται στην ανυπέρβλητη δυικότητα των όντων. Αν πάψει η ύπαρξη της δυικότητας, τότε γίνεται λευκή επιταγή. Στο τέλος του ο έρωτας ζητά την κατάσχεση...αυτή όμως η κατάσχεση άποτελεί συγχρόνως το θρίαμβο και την ήττα του.
Ο έρωτας είναι ένα δάνειο...μια επιταγή...που συνάπτεται με υποθήκη το μέλλον, ένα μέλλον που βασίζεται στο παρελθόν.
Προσφέρει ο έρωτας χείρα βοηθειας για την στήριξη του άλλου...μα τα χέρια που χαιδεύουν, μπορούν εύκολα να αρπάξουν και να συνθλίψουν.Όσα κι αν έχουμε μάθει για τον έρωτα και πως να αγαπούμε...η σοφία μας καταφθάνει πάντα μια μέρα αργότερα...όπως κι ο Μεσσίας του Κάφκα, μια μέρα μετά τον ερχομό του.
Ο πειρασμός να ερωτευθούμε είναι μεγάλος και ακατανίκητος.
Το δέλεαρ της αναζήτησης ενός ρόδου χωρίς αγκάθια ποτέ δεν απέχει πολύ και είναι πάντα δύσκολο να του αντισταθούμε.
Το σίγουρο είναι πως παραδινόμαστε στην γοητεία του αμαχητί και γινόμαστε εμείς πλέον λευκές επιταγές...παραδίδουμε την ψυχή μας σε ένα ανεμοστρόβιλο και είμαστε κλεισμένοι μέσα του... Το ερώτημα είναι τολμούμε να βγούμε έξω;;;

Σχέσεις 5

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον...
και εάν έχω πάσαν την γνώσιν...και πάσαν την πίστην...αγάπην δε μη έχω ουδέν ειμί...
και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω ουδέν ωφελούμαι..
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλεί... ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επι τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία...
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει...
η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. (Απ. Παύλος)

Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά χωρίς να την πληγώνουν;;;

Χρόνια πολλά.....Κατερινούλα....Βασ..ι..λοπούλα!!!

Χρονια πολλά στην αγαπημένη Κατερινούλα και Βασι...λοπούλα!!!!
Να είναι γεμάτη απο ευτυχία!!!!

Σχέσεις 4

Η φύση του έρωτα σημαίνει καθαρά έκθεση σε μελλοντικούς κινδύνους.
Σε κάθε έρωτα υπάρχουν δυο όντα, καθένα από τα οποία αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο στις εξισώσεις του άλλου. Αυτό το γεγονός είναι που κάνει τον έρωτα να έχει μυστηριώδες μέλλον που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, να προληφθεί, να αποκρουστεί ή να αναχαιτισθεί. Να αγαπάς θα πει να ανάγεσαι σε αυτή την αξεπέραστη και εξοχότερη όλων των ανθρώπινων καταστάσεων, στην οποία ο φόβος και η χαρά ενώνονται σε ένα κράμα που δεν τρέπει πλέον το διαχωρισμό των συστατικών του.
Ο Έριχ Φρομ αναφέρει πως...."η ικανοποίηση στην ατομική αγάπη δεν είναι εφικτή δίχως γνήσια ταπεινοφροσύνη, θάρρος, πίστη".....και προσθέτει αμέσως με θλίψη.."σε ένα πολιτισμό στον οποίο αυτές οι ιδιότητες σπανίζουν, η επίτευξη της ικανότητας για αγάπη παραμένει κατ'άνάγκη σπάνιο κατόρθωμα".
Δεν υπάρχει αγάπη χωρις ταπεινοφροσύνη και θάρρος. Και τα δυο είναι απαραίτητα, σε τεράστιες και συνεχώς ανανεούμενες ποσότητες...και όποτε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας ανάμεσα στους δυο, τους οδηγεί σε περιοχές αχαρτογράφητες και ανεξερεύνητες.

Σχέσεις 3......Ο δράκος

Να ξεφύγουμε λίγο από τις καθαρά διαπροσωπικές σχέσεις και ας μεταφερθούμε σε κόσμους "παραμυθένιους"
Όταν παιδί ακόμη άκουγα τα πρώτα μου παραμύθια συμπαθούσα τους δράκους. Μου ήταν ιδιαίτερα προσφιλείς και λυπόμουν αφάνταστα όταν διάφοροι πρίγκιπες τους σκότωναν για να κατακτούν πριγκίπισες. Πίστευα ότι ήταν θύματα μιας μεγάλης αδικίας και με ενοχλούσε ότι τα περιχαρή ζευγάρια έχτιζαν την ευτυχία τους πάνω στο πτώμα ενός άτυχου πλάσματος.
Θαυμάζουμε και προστατεύουμε κάποια άγρια ζώα χωρίς να θεωρούμε το διαιτολόγιο τους αιτία εξόντωσης. Εφόσον θεωρούμε φυσιολογικό ένας λύκος να κατασπαράζει ζαρκάδια, γιατί να μη δείχνουμε την ίδια κατανόηση και στην περίπτωση ενός δράκου που λιγουρεύεται πριγκίπισες;
Θα προτιμούσα λοιπόν ένα παραμύθι με θέμα μια αγανακτισμένη πριγκίπισα, η οποία ζητάει από ένα ηρωικό δράκο να την απαλλάξει από διάφορους πρίγκιπες που την πολιορκούν και την παρενοχλούν με σαχλές προτάσεις γάμου. Θα προτιμούσα η πριγκίπισα να ονειρεύεται με τον δράκο, να νιώθει μαζί του και όχι να υποτάσσεται σε γλυκανάλατους πρίγκιπες. Θα προτιμούσα η πριγκίπισα να βλέπει το δράκο σαν πρίγκιπα.
Γενικά δεν έπαιρνα απάντηση στις απορίες μου και οι μεγάλοι απέφευγαν να απαντούν σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Η απάντηση στερεότυπη.....Οι πρίγκιπες επιτρέπεται να σκοτώνουν δράκους.
Όταν μεγάλωσα κάποια στιγμή κατάλαβα για ποιο λόγο χρειαζόμαστε και εκτρέφουμε δράκους. Τους δράκους δεν τους χρειάζονται μόνον οι πρίγκιπες για να εντυπωσιάζουν τρομοκρατημένες πριγκίπισες. Δράκους χρειάζονται και πολλοί επίδοξοι "σωτήρες", οι οποίοι αποδεικνύονται απεχθέστεροι και από τους ίδιους τους δράκους.
Δράκους χρειάζονται οι πολιτικοί για να αποσπούν την προσοχή μας από τα δικά τους σφάλματα.
Δράκους χρειάζονται τα ΜΜΕ για να αυξάνουν την θεαματικότητα-ακροαματικότηττά τους και τις πωλήσεις τους.
Δράκους χρειάζονται πάνω απ' όλα οι κυβερνώντες για να τους παρουσιάζουν ως φόβητρα, αυξάνοντας τη δύναμη και τον έλεγχο πάνω μας.
Δράκους χρειαζόμαστε κι εμείς για να απολαμβάνουμε μια αίσθηση ηθικής ανωτερότητας και να διασκεδάζουμε παρακολουθώντας τη σφαγή τους.
Κλείνοντας παραφράζω τη γνωστή ρήση..."Όσο πιο πολύ πολεμάμε τους δράκους, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να γίνουμε εμείς δράκοι".
Ή μήπως έχουμε γίνει ήδη...

Σχέσεις 2

Ο έρωτας μοιάζει να απολαμβάνει μια διαφορετική κατάστατική θέση σε σχέση με τα άλλα μοναδικά συμβάντα. Πράγματι, μπορεί κανείς να ερωτευθεί περισσότερες απο μία φορές και ορισμένοι άνθρωποι καμαρώνουν ή παραπονιούνται επειδή ερωτεύονται και "ξε-ερωτεύονται" υπερβολικά εύκολα. Όλοι έχουμε ακούσει διάφορες ιστορίες σχετικά με τέτοια "ερωτομανή" ή "ευαίσθητα στα βέλη του έρωτα" άτομα.
Μαντεύει κανείς ( και όχι ακριβώς στα τυφλά) ότι σήμερα οι τάξεις των ανθρώπων που τείνουν να αποδώσουν το όνομα του έρωτα σε περισσότερες απο μια εμπειρίες της ζωής τους, που δε θα έπαιρναν όρκο ότι ο έρωτας που ζουν επι του παρόντος είναι ο τελευταίος και που προσδοκούν περισσότερες τέτοιες εμπειρίες στο μέλλον, πληθαίνουν με γοργό ρυθμό.
Άλλωστε ο ρομαντικός ορισμός του έρωτα ως "αιώνιας αγάπης" είναι οριστικά ανεπίκαιρος, εξαιτίας της ριζικής αναδιάταξης των δομών συγγένειας που εξυπήρετούσε και απο τις οποίες αντλούσε το κύρος και τη σοβαρότητά του. Όμως ο εκφυλισμός αυτής της ιδέας σημαίνει,αναπόφευκτα, την απλοποίηση των ελέγχων που πρέπει να περάσει μια εμπειρία για να θεωρηθεί "έρωτας".
Αντί να εισέλθουν περισσότεροι άνθρωποι στα υψίπεδα του έρωτα σε περισσότερες περοπτώσεις, τα υψίπεδα αυτά κατρακύλησαν. Μια βραδιά περιστασιακού σεξ περιγράφεται υπο την κωδική ονομασία "κάνω έρωτα".
Δελεάζεται κανείς να πει πως το αποτέλεσμα της υποτιθέμενης "απόκτησης δεξιοτήτων", είναι αναγκαστικά η απ-εκμάθηση του έρωτα...μια "πεπαιδευμένη ανικανότητα" για αγάπη.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα.....

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει

Σχέσεις 1

Ο έρωτας και ο θάνατος, οι δυο βασικοί χαρακτήρες μιας ιστορίας που δεν έχει πλοκή ή λύση αλλά συμπυκνώνει κατα μεγάλο μέρος τον αχό και την ορμή της ζωής. Κάθε εμφάνιση του ενός από τους δύο είναι φαινόμενο μοναδικό και παντοτινό, ανεπίδεκτο επανάληψης,ανάκλησης ή αναστολής.
Κανείς δεν μπορεί να μπει στον έρωτα ή στο θάνατο δυο φορές, είναι και οι δυο πιο μοναδικοί ακόμα κι από τον ηρακλείτειο ρου. Είναι, πράγματι, και κεφάλι και ουρά, αποκλείουν και αγνοούν καθετί άλλο.
Ο έρωτας κι ο θάνατος δεν έχουν δική τους ιστορία. Αποτελούν συμβάντα στον ανθρώπινο χρόνο, κάθε φορά ξεχωριστά, τα οποία όχι απλώς δεν συνδέονται αιτιακά, δεν συνδέονται καθόλου με άλλα "παρόμοια" συμβάντα, παρεκτός σε ανθρώπινες συνδέσεις που σπεύδουν αναδρομικά να επισημάνουν-δηλαδή να επινοήσουν-τις συνδέσεις και να κατανοήσουν το ακατανόητο.
Και έτσι, δεν μπορείς να μάθεις να αγαπάς, 'οπως δεν μπορείς να μάθεις και να πεθαίνεις. Και δεν μπορείς να μάθεις τη φευγαλέα-την ανύπαρκτη, αν και διαρκώς ποθητή τέχνη του να ξεφεύγεις απο τα δίχτυα τους και να μη μπαίνεις στο δρόμο τους.
Ο έρωτας κι ο θάνατος θα ενσκήψουν, θα έρθουν στην ώρα τους...μόνο που εσύ δεν έχεις ιδέα πότε. Όποτε κι αν έρθουν, θα σε πιάσουν εξαπίνης.Απορροφημένος, καθώς θα είσαι, στις καθημερινές σου έγνοιες, ο έρωτας και ο θάνατος θα αναδυθούν εκ του μηδενός.