ευχούλες........

Όμορφα Χριστούγεννα......με την ευχή για χρόνια καλά όπως τα θέλει ο καθένας μας!!!

ααααααααααααααααα!!!....και κάτι ακόμη....ας αφήσουμε για λίγο τα πληκτρολόγια και τις οθόνες...ας βγούμε έξω...να μοιράσουμε χαμόγελα...να φιλήσουμε....να αγκαλιάσουμε...ανθρώπους, που ίσως το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη απο μας..

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!



για όλους υπάρχει μια αγκαλιά............

Έρχονται.....Χριστούγεννα

Οι αναμνήσεις των παιδικών χρόνων....μπερδεύονται με το σήμερα...
Τι προτιμούμε;;;;

Οι παιδικές καρδούλες

Πολλές φορές ανάμεσα στους καιρούς, ψάχνω να βρω την καρδούλα των παιδικών μου χρόνων...και τη βρίσκω να πετά πάνω από τον καταπράσινο κάμπο της πόλης μου, να πλέει στο ποτάμι της γειτονιάς μου, να φτάνει στη θάλασσα....να την σηκώνουν τα γλαροπούλια, να την ταξιδεύουν στις θάλασσες του νότου...στις θάλασσες της μνήμης...ώσπου στο τέλος να γίνεται ένα με τον ουρανό και τους αγγέλους....

Ας κρατήσουμε ψηλά τις καρδούλες των παιδιών...τις καρδούλες του κόσμου.

Το σ'αγαπώ όπως κανεις δε στο χει πει....

Μα εγώ είμαι εδώ και σ'αγαπώ χωρίς να ξέρω το γιατί...λίγο το φως μες στην καρδιά μα αυτό το λίγο μου αρκεί.

Χωρίς τίτλο....ή ο καθένας βάζει αυτόν που επιθυμεί

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πολυχιονισμένη πολιτεία ζούσε η Βροχούλα, μια άσπρη γάτα με καφετιές πιτσιλιές, που ούτε πλούσιο είχε για αφεντικό ούτε καν τον πιο φτωχό από τους φτωχούς. Μόνη...Στο δρόμο την έβρισκαν οι μέρες και οι νύχτες. Κοιμότανε στο δρόμο κι έτρωγε-άμα έτρωγε-ό,τι της λάχαινε. Έτσι πορευόταν η Βροχούλα. Κι επειδή πίστευε πως είναι ωραία η ζωή και πως θα έρθουν καλύτερες μέρες, δε βαρυγκομούσε. Με τόσο χιόνι όμως τα έχασε...ξεπάγιασαντ'αυτιά της κι η μουσούδα της. Κι οι πατούσες της ξεπάγιασανκι αυτές. "Πάλι νηστική θα μείνω χριστουγεννιάτικα νιαούρισε τουρτουρίζοντας.
Στην άλλη άκρη της γης, σε μια άλλη πολυχιονισμένη πολιτεία, όπου οι άνθρωποι μιλούσαν άλλη γλώσσα κι είχαν άλλο χρώμα, ζούσε ο Μουντζούρης, ένας μικρός κατάμαυρος σκύλος. Που τον έχανες που τον έβρισκες, στις στέγες των σπιτιών. Λες και ήτανε κεραμιδόγατος. Δεν είχε αφεντικό κι αυτός, όπως η Βροχούλα, ανήμερα Χριστούγεννα, είχε ξεπαγιάσει. Ζητώντας λίγη ζεστασιά κουλουριάστηκε πλάι σε μια καμινάδα. Κι έτσι όπως έπεφτε πυκνό το χιόνι, έπρεπε κάθε τόσο να τινάζει απο τη ράχη του τις νιφάδες, αν ήθελε να μη γίνει σα το χιονάνθρωπο της πλατείας.
Την ίδια ώρα η Βροχούλα, στην άλλη πολιτεία, τρύπωνε σε μια ξεχαρβαλωμένη μπότα. Την είχε ανακαλύψει σε ένα υπόστεγο κι έτρεξε να λουφάξει μέσα της. "Εδώ θα κάνω Χριστούγεννα" συλλογίστηκε.. Κι ένιωσε και τυχερή, γιατί ποιος ξέρει πόσες γάτες θα ξεπαγιάζαν τώρα. Μισόκλεισε τα μάτια και χάζευε το φωτισμένο παράθυρο στο απέναντι σπίτι. Έβλεπε το χριστουγεννιάτικο δένδρο με τα βαριά στολίδια, τις πιατέλες με τα φαγητά και τα γλυκά. Τα παιδιά έπαιζαν και τραγουδούσαν γύρω από το δέντρα με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.
"Α...να ήμουν εκεί!" πεθύμησε η Βροχούλα. Και καθώς ο νους της γέμιζε με τις γλυκές αυτές σκέψεις, βάρυναν τα μάτια της κι αποκοιμήθηκε.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή στη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης, αποκοιμιόταν κι ο Μουντζούρης με τη ράχη κολλημένη στην καμινάδα. Κι η καμινάδα ανέβαζε απο τη σάλα τις παιδικές φωνές, τη ζεστασιά και τις μυρουδιές που του γαργαλούσαν τα ρουθούνια. Ήρθαν λοιπόν και στο δικό του νου οι ίδιες γλυκές σκέψεις οι ίδιες ακριβώς
Όμως αν έτσι ήρθαν ανάποδα τα πράγματα, δε θα έμεναν έτσι. Από το χριστουγεννιάτικο ουρανό που είναι γεμάτος αγγελάκια, για να ακούνε κάθε λογής ευχές κι επιθυμίες...ξεγλίστρησε ένα όνειρο και τύλιξε απαλά τη Βροχούλα και το Μουντζούρη. Τους τύλιξε και τους δυο μαζί, γιατί αποκοιμήθηκαν κι οι δυο την ίδια ακριβώς στιγμή, με τις ίδιες γλυκές σκέψεις στο μυαλό, τις ίδιες ακριβώςΚι είχε μέσα του το μικρό όνειρο ένα σπίτι ζεστό...καλό φαγητό κι αγάπη για το Μουντζούρη και τη Βροχούλα...όμως από όλα πιο καλό ήταν που συναντήθηκαν στο ίδιο χριστουγεννιάτικο όνειρο.
Κι ως φαίνεται, αγάπησε πολύ ο Μουντζούρης τη Βροχούλα, τον αγάπησε κι η Βροχούλα το ίδιο πολύ, το ίδιο ακριβώς, γιατί μόλις τελείωσε το όνειρο και ξύπνησαν ο ένας δίπλα στην καμινάδα...κι η άλλη μέσα στην μπότα, άφησαν κι οι δυο τους από ένα βαθύ αναστεναγμό. Θα πρέπει μάλιστα να αγαπηθήκανε, όπως λένε, παράφορα, αφού ξεκίνησε ο Μουντζούρης από τη μακρινή πολιτεία στην άλλη άκρη της γης να ψάξει τη Βροχούλα. Με τον ίδιο σκοπό πήρε κι αυτή τους δρόμους....Και βέβαια τέτοιες ιστοριούλες πρέπει να έχουν αίσιο τέλος.....
Μετά από χίλια βάσανα, κούραση, αγρύπνιες κι ένα σωρό κινδύνους, σμίξανε επιτέλους τα επόμενα Χριστούγεννα κάπου στη Σαλονίκη....και ίσως στον Παραδεισο.

Άραγε τιμώνται όλα;;;....

και το τίμημα που καταβάλλεται...ποιο;;;

προσωπικά προτιμώ να είναι αυτό....

Παραμυθένιο.....

και χωρις σχόλια...................

Σχέσεις 6

"Τα βλέμματά μας συναντιούνται σε ένα πολύβουο δωμάτιο...η σπίθα της έλξης είναι εκεί. Συζητάμε, χορεύουμε, γελάμε, μοιραζόμαστε ένα ποτό ή ένα αστείο και πριν καλά καλά το καταλάβουμε, ο ένας από τους δυο ρωτάει...."Σπίτι σου ή σπίτι μου;". Κανείς δεν ψάχνει τίποτε σοβαρό, με κάποιο τρόπο, όμως, η μια νύχτα μπορεί να γίνει μια βδομάδα, έπειτα ένας μήνας, ένας χρόνος ή περισσότερο..."
Η σπίθα της επιθυμίας ανάβει και δημιουργεί σχέσεις τσέπης γιατί τις έχουμε στην τσέπη μας ώστε να μπορούμε να τις βγάζουμε όποτε τις χρειαζόμαστε.
Η επιθυμία είναι έτοιμη για κατανάλωση, για εξολόθρευση του αντικειμένου της, για αυτοκαταστροφή. Από την άλλη μεριά ο έρωτας θέλει να κατέχει, μεγαλώνει τα αποκτήματα του και εκπληρώνεται στη διάρκειά τους. Είναι αυτοδιαιωνιζόμενος.
Επιθυμία και έρωτας δρουν αντίρροπα Ο έρωτας είναι δίχτυ που απλώνεται στην αιωνιότητα, η επιθυμία ένα στρατήγημα προς αποφυγή των αγγαρειών της ύφανσης. Όσο μένει πιστός στη φύση του ο έρωτας αγωνίζεται να διαιωνίσει την επιθυμία. Η επιθυμία απο την άλλη μπορεί να αποφεύγει τα δεσμά του έρωτα.
Αποτέλεσμα όλων των σημερινών "σχέσεων" είναι να "ζούμε" έρωτες πτερόεντες...ασταθείς και εύθραυστους. Η ρευστότητα των ανθρώπινων σχέσεων συνεχώς υγροποιούνται και στο τέλος εξαχνίζονται. Αποτέλεσμα ο θρίαμβος του ατομικισμού.

Ταξιδεύοντας.........

Ταξιδεύοντας στο χώρο και χρόνο του διαδικτύου βρίσκεις αρκετά ενδιαφέροντα.......
ένα που με εντυπωσίασε είναι το παρακάτω...και με εντυπωσίασε γιατί δείχνει το μέγεθος της αγάπης μέσα σε μια "σχέση"...
Το παραθέτω χωρις περισσότερα.........

Σ αγαπώ με την αγάπη που δεν διεκδικεί τίποτε
για την καρδιά που σε πόνεσε
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει
για σένα
να ζεις ευτυχισμένος
και ας μη μάθεις ποτέ
που είμαι ή που μπορεί να είμαι
σε αγαπώ
με την αγάπη
που θέλει να ξέρεις ότι χαμογελάς
σε αγαπώ
με την αγάπη που ξέρει ότι ποτέ δεν θα ακουμπήσει
σε ότι κρατάς στα χέρια σου
σε αγαπώ
γιατί ξέρεις να αγαπάς
το χτες και το σήμερα σου
σε αγαπώ
γιατί
το δικό μας αστέρι
το κρατάς
εκεί που είναι
στην αρχή ενός ονείρου
μεταξύ γης και ουρανού

Λευκές επιταγές...

Ο Έρωτας διαφέρει τόσο απο την κατοχή, όσο και απο την εξουσία του...δεν είναι ούτε μάχη, ούτε συγχώνευση, δεν είναι γνώση και δεν είναι σίγουρα λευκή επιταγή. Είναι μια σχέση με την ετερότητα, δηλαδή με το μέλλον...που δεν συνίσταται στο παρελθόν.
Το ότι επιζεί οφείλεται στην ανυπέρβλητη δυικότητα των όντων. Αν πάψει η ύπαρξη της δυικότητας, τότε γίνεται λευκή επιταγή. Στο τέλος του ο έρωτας ζητά την κατάσχεση...αυτή όμως η κατάσχεση άποτελεί συγχρόνως το θρίαμβο και την ήττα του.
Ο έρωτας είναι ένα δάνειο...μια επιταγή...που συνάπτεται με υποθήκη το μέλλον, ένα μέλλον που βασίζεται στο παρελθόν.
Προσφέρει ο έρωτας χείρα βοηθειας για την στήριξη του άλλου...μα τα χέρια που χαιδεύουν, μπορούν εύκολα να αρπάξουν και να συνθλίψουν.Όσα κι αν έχουμε μάθει για τον έρωτα και πως να αγαπούμε...η σοφία μας καταφθάνει πάντα μια μέρα αργότερα...όπως κι ο Μεσσίας του Κάφκα, μια μέρα μετά τον ερχομό του.
Ο πειρασμός να ερωτευθούμε είναι μεγάλος και ακατανίκητος.
Το δέλεαρ της αναζήτησης ενός ρόδου χωρίς αγκάθια ποτέ δεν απέχει πολύ και είναι πάντα δύσκολο να του αντισταθούμε.
Το σίγουρο είναι πως παραδινόμαστε στην γοητεία του αμαχητί και γινόμαστε εμείς πλέον λευκές επιταγές...παραδίδουμε την ψυχή μας σε ένα ανεμοστρόβιλο και είμαστε κλεισμένοι μέσα του... Το ερώτημα είναι τολμούμε να βγούμε έξω;;;

Σχέσεις 5

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον...
και εάν έχω πάσαν την γνώσιν...και πάσαν την πίστην...αγάπην δε μη έχω ουδέν ειμί...
και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω ουδέν ωφελούμαι..
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλεί... ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επι τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία...
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει...
η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. (Απ. Παύλος)

Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά χωρίς να την πληγώνουν;;;

Χρόνια πολλά.....Κατερινούλα....Βασ..ι..λοπούλα!!!

Χρονια πολλά στην αγαπημένη Κατερινούλα και Βασι...λοπούλα!!!!
Να είναι γεμάτη απο ευτυχία!!!!

Σχέσεις 4

Η φύση του έρωτα σημαίνει καθαρά έκθεση σε μελλοντικούς κινδύνους.
Σε κάθε έρωτα υπάρχουν δυο όντα, καθένα από τα οποία αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο στις εξισώσεις του άλλου. Αυτό το γεγονός είναι που κάνει τον έρωτα να έχει μυστηριώδες μέλλον που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, να προληφθεί, να αποκρουστεί ή να αναχαιτισθεί. Να αγαπάς θα πει να ανάγεσαι σε αυτή την αξεπέραστη και εξοχότερη όλων των ανθρώπινων καταστάσεων, στην οποία ο φόβος και η χαρά ενώνονται σε ένα κράμα που δεν τρέπει πλέον το διαχωρισμό των συστατικών του.
Ο Έριχ Φρομ αναφέρει πως...."η ικανοποίηση στην ατομική αγάπη δεν είναι εφικτή δίχως γνήσια ταπεινοφροσύνη, θάρρος, πίστη".....και προσθέτει αμέσως με θλίψη.."σε ένα πολιτισμό στον οποίο αυτές οι ιδιότητες σπανίζουν, η επίτευξη της ικανότητας για αγάπη παραμένει κατ'άνάγκη σπάνιο κατόρθωμα".
Δεν υπάρχει αγάπη χωρις ταπεινοφροσύνη και θάρρος. Και τα δυο είναι απαραίτητα, σε τεράστιες και συνεχώς ανανεούμενες ποσότητες...και όποτε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας ανάμεσα στους δυο, τους οδηγεί σε περιοχές αχαρτογράφητες και ανεξερεύνητες.

Σχέσεις 3......Ο δράκος

Να ξεφύγουμε λίγο από τις καθαρά διαπροσωπικές σχέσεις και ας μεταφερθούμε σε κόσμους "παραμυθένιους"
Όταν παιδί ακόμη άκουγα τα πρώτα μου παραμύθια συμπαθούσα τους δράκους. Μου ήταν ιδιαίτερα προσφιλείς και λυπόμουν αφάνταστα όταν διάφοροι πρίγκιπες τους σκότωναν για να κατακτούν πριγκίπισες. Πίστευα ότι ήταν θύματα μιας μεγάλης αδικίας και με ενοχλούσε ότι τα περιχαρή ζευγάρια έχτιζαν την ευτυχία τους πάνω στο πτώμα ενός άτυχου πλάσματος.
Θαυμάζουμε και προστατεύουμε κάποια άγρια ζώα χωρίς να θεωρούμε το διαιτολόγιο τους αιτία εξόντωσης. Εφόσον θεωρούμε φυσιολογικό ένας λύκος να κατασπαράζει ζαρκάδια, γιατί να μη δείχνουμε την ίδια κατανόηση και στην περίπτωση ενός δράκου που λιγουρεύεται πριγκίπισες;
Θα προτιμούσα λοιπόν ένα παραμύθι με θέμα μια αγανακτισμένη πριγκίπισα, η οποία ζητάει από ένα ηρωικό δράκο να την απαλλάξει από διάφορους πρίγκιπες που την πολιορκούν και την παρενοχλούν με σαχλές προτάσεις γάμου. Θα προτιμούσα η πριγκίπισα να ονειρεύεται με τον δράκο, να νιώθει μαζί του και όχι να υποτάσσεται σε γλυκανάλατους πρίγκιπες. Θα προτιμούσα η πριγκίπισα να βλέπει το δράκο σαν πρίγκιπα.
Γενικά δεν έπαιρνα απάντηση στις απορίες μου και οι μεγάλοι απέφευγαν να απαντούν σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Η απάντηση στερεότυπη.....Οι πρίγκιπες επιτρέπεται να σκοτώνουν δράκους.
Όταν μεγάλωσα κάποια στιγμή κατάλαβα για ποιο λόγο χρειαζόμαστε και εκτρέφουμε δράκους. Τους δράκους δεν τους χρειάζονται μόνον οι πρίγκιπες για να εντυπωσιάζουν τρομοκρατημένες πριγκίπισες. Δράκους χρειάζονται και πολλοί επίδοξοι "σωτήρες", οι οποίοι αποδεικνύονται απεχθέστεροι και από τους ίδιους τους δράκους.
Δράκους χρειάζονται οι πολιτικοί για να αποσπούν την προσοχή μας από τα δικά τους σφάλματα.
Δράκους χρειάζονται τα ΜΜΕ για να αυξάνουν την θεαματικότητα-ακροαματικότηττά τους και τις πωλήσεις τους.
Δράκους χρειάζονται πάνω απ' όλα οι κυβερνώντες για να τους παρουσιάζουν ως φόβητρα, αυξάνοντας τη δύναμη και τον έλεγχο πάνω μας.
Δράκους χρειαζόμαστε κι εμείς για να απολαμβάνουμε μια αίσθηση ηθικής ανωτερότητας και να διασκεδάζουμε παρακολουθώντας τη σφαγή τους.
Κλείνοντας παραφράζω τη γνωστή ρήση..."Όσο πιο πολύ πολεμάμε τους δράκους, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε να γίνουμε εμείς δράκοι".
Ή μήπως έχουμε γίνει ήδη...

Σχέσεις 2

Ο έρωτας μοιάζει να απολαμβάνει μια διαφορετική κατάστατική θέση σε σχέση με τα άλλα μοναδικά συμβάντα. Πράγματι, μπορεί κανείς να ερωτευθεί περισσότερες απο μία φορές και ορισμένοι άνθρωποι καμαρώνουν ή παραπονιούνται επειδή ερωτεύονται και "ξε-ερωτεύονται" υπερβολικά εύκολα. Όλοι έχουμε ακούσει διάφορες ιστορίες σχετικά με τέτοια "ερωτομανή" ή "ευαίσθητα στα βέλη του έρωτα" άτομα.
Μαντεύει κανείς ( και όχι ακριβώς στα τυφλά) ότι σήμερα οι τάξεις των ανθρώπων που τείνουν να αποδώσουν το όνομα του έρωτα σε περισσότερες απο μια εμπειρίες της ζωής τους, που δε θα έπαιρναν όρκο ότι ο έρωτας που ζουν επι του παρόντος είναι ο τελευταίος και που προσδοκούν περισσότερες τέτοιες εμπειρίες στο μέλλον, πληθαίνουν με γοργό ρυθμό.
Άλλωστε ο ρομαντικός ορισμός του έρωτα ως "αιώνιας αγάπης" είναι οριστικά ανεπίκαιρος, εξαιτίας της ριζικής αναδιάταξης των δομών συγγένειας που εξυπήρετούσε και απο τις οποίες αντλούσε το κύρος και τη σοβαρότητά του. Όμως ο εκφυλισμός αυτής της ιδέας σημαίνει,αναπόφευκτα, την απλοποίηση των ελέγχων που πρέπει να περάσει μια εμπειρία για να θεωρηθεί "έρωτας".
Αντί να εισέλθουν περισσότεροι άνθρωποι στα υψίπεδα του έρωτα σε περισσότερες περοπτώσεις, τα υψίπεδα αυτά κατρακύλησαν. Μια βραδιά περιστασιακού σεξ περιγράφεται υπο την κωδική ονομασία "κάνω έρωτα".
Δελεάζεται κανείς να πει πως το αποτέλεσμα της υποτιθέμενης "απόκτησης δεξιοτήτων", είναι αναγκαστικά η απ-εκμάθηση του έρωτα...μια "πεπαιδευμένη ανικανότητα" για αγάπη.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα.....

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει

Σχέσεις 1

Ο έρωτας και ο θάνατος, οι δυο βασικοί χαρακτήρες μιας ιστορίας που δεν έχει πλοκή ή λύση αλλά συμπυκνώνει κατα μεγάλο μέρος τον αχό και την ορμή της ζωής. Κάθε εμφάνιση του ενός από τους δύο είναι φαινόμενο μοναδικό και παντοτινό, ανεπίδεκτο επανάληψης,ανάκλησης ή αναστολής.
Κανείς δεν μπορεί να μπει στον έρωτα ή στο θάνατο δυο φορές, είναι και οι δυο πιο μοναδικοί ακόμα κι από τον ηρακλείτειο ρου. Είναι, πράγματι, και κεφάλι και ουρά, αποκλείουν και αγνοούν καθετί άλλο.
Ο έρωτας κι ο θάνατος δεν έχουν δική τους ιστορία. Αποτελούν συμβάντα στον ανθρώπινο χρόνο, κάθε φορά ξεχωριστά, τα οποία όχι απλώς δεν συνδέονται αιτιακά, δεν συνδέονται καθόλου με άλλα "παρόμοια" συμβάντα, παρεκτός σε ανθρώπινες συνδέσεις που σπεύδουν αναδρομικά να επισημάνουν-δηλαδή να επινοήσουν-τις συνδέσεις και να κατανοήσουν το ακατανόητο.
Και έτσι, δεν μπορείς να μάθεις να αγαπάς, 'οπως δεν μπορείς να μάθεις και να πεθαίνεις. Και δεν μπορείς να μάθεις τη φευγαλέα-την ανύπαρκτη, αν και διαρκώς ποθητή τέχνη του να ξεφεύγεις απο τα δίχτυα τους και να μη μπαίνεις στο δρόμο τους.
Ο έρωτας κι ο θάνατος θα ενσκήψουν, θα έρθουν στην ώρα τους...μόνο που εσύ δεν έχεις ιδέα πότε. Όποτε κι αν έρθουν, θα σε πιάσουν εξαπίνης.Απορροφημένος, καθώς θα είσαι, στις καθημερινές σου έγνοιες, ο έρωτας και ο θάνατος θα αναδυθούν εκ του μηδενός.

ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ ΕΚΠ/ΚΟΥΣ

Με αφορμή τις εκλογές που έρχονται σε λίγες μέρες, για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων μας στα υπηρεσιακά συμβούλια, προχωρώ σε λίγες σκέψεις, σε ένα γενικότερο προβληματισμό. Θεωρώ πως οι εκλογές αυτές είναι ένα πολιτικό μνημόσυνο του συνδικαλισμού στον εκπ/κο χώρο.
Είμαι πεπεισμένος πως όλοι μας έχουμε βαθιά την αίσθηση της έντονης δυσπιστίας, που αγγίζει την άρνηση απέναντι στο λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα.
Πιστεύω πως έχει καταντήσει ένα συγκεντρωτικό, αντιδημοκρατικό, κομματικό, κατακερματισμένο "μόρφωμα" που καμώνεται ότι προστατεύει τα συμφέροντα των μελών του. Οι αιτίες για την απώλεια της εμπιστοσύνης υπάρχουν είναι, διαχρονικές και κατανέμονται αναλογικά στα πολιτικά κόμματα, στις ηγεσίες και στη βάση.
Θυμάμαι την αλλαγή του "δόγματος" του συνδικαλισμού στις αρχές της δεκαετίας του 80..." Ο συδικαλισμός αλλάζει χαρακτήρα....απο διεκδικητικός, γίνεται συμμετοχικός....τώρα πλέον καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με τον υπουργό και συναποφασίζουμε...." Ήταν η πρώτη επίσημη παρουσία του λεγόμενου κυβερνητικού συνδικαλισμού και βέβαια η αρχή του τέλους.
Όλοι ακολουθήσαμε... όλοι είμαστε συμμέτοχοι στο παιχνίδι. Και χάσαμε όλοι μαζί.
Σήμερα είναι περιττό να περιγράψω την κατάσταση. Τη βιώνουμε όλοι με έντονη την απαξίωση και τον εξευτελισμό. Ζούμε τον πανικό της ασύντακτης αγέλης και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δηλώσεις υποταγής σε προισταμένους-εργοδότες....βουλευτές και λοιπούς, για ποιο λόγο....για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα!
Η σημερινή οικονομική κατάσταση η ανάγκη για εργασία μας ωθούν σε παθητική αδράνεια ενώ η επαγγελματική και κοινωνική απαξίωση αυξάνουν.
Αν θεωρούμε "νομοτέλεια" αυτή την κατάσταση, τότε ας συνεχίσουμε να τους δεχόμαστε...
Δεν θα προτείνω λύσεις....ο καθένας μας γνωρίζει.

28η Οκτωβρίου

Υπάρχουν ζωντανά τα μηνύματα αυτής της μέρας;
Υπάρχει άραγε η αγάπη του λαού για τον εαυτό του δηλαδή την πατρίδα του;
Υπάρχει εν τέλει πατρίδα; Υπάρχει ελευθερία; Υπάρχει αυτοδιάθεση;
Υπάρχει ανθρώπινη ανάταση, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη;
Τελικά υπάρχουμε ως λαός; Υπάρχουμε ως Έλληνες;

Το δώρο..............

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΖΟΤΗΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=LCnBa5CBl-c

http://www.youtube.com/watch?v=z6PkTO5ueGs&feature=related

Σε μια φίλη..........να είναι καλά.........να προσέχει τον εαυτό της.......και να γνωρίζει πως της αξίζουν περισσότερα!!!!

H διδακτική πράξη

Δεν ξέρω μα τώρα που αρχίζει μια νέα σχολική χρονιά, θα ακουστούν από πολλές μεριές, ευχολόγια, αντιδράσεις για ελλείψεις και διάφορα βαρύγδουπα σχόλια, που καμιά σχέση δεν έχουν με την διδακτική πράξη με αυτό που απλά λέμε διδασκαλία.
Θέλω από το ιστολόγιο να μοιραστώ σκέψεις, όχι μόνο με συναδέλφους μα και με γονείς, μαθητές και όλους όσους αγαπούν ή ακόμη κρίνουν το σημερινό σχολείο.
Έχω την αίσθηση πως στην εποχή μας οι δυνατότητες της εκπ/σης, εξαντλούνται στις απαιτήσεις της κρατικής διδακτικής και οι εκπ/κοί οδηγούμαστε σε μια στενή, ελεγχόμενη και πάνω απο όλα γραφειοκρατική διεκπεραίωση των διδακτικών μας καθηκόντων.
Σίγουρα υπάρχουν αντιλήψεις παιδαγωγικές που όχι μόνο συνεισφέρουν στον προβληματισμό για τον ρόλο της εκπ/σης και του εκπ/κού στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά και ανακαλύπτουν τις πραγματικές τους δυνατότητες.
Μια απο τις αντιλήψεις προσδιορίζεται ως απελευθερωτική παιδαγωγικά πράξη, με την οποία ο άνθρωπος γίνεται περισσότερο άνθρωπος, το σχολείο και ο εκπ/κός έχει ως επίκεντρο μια πιο ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία.
Σε αυτό το σχολείο οι δάσκαλοι γινόμαστε αναμορφωτές, όχι ακολουθώντας τυφλά ιδέες και διδακτικές, αλλά με τη συνεχή δημιουργία-αναδημιουργία αντιλήψεων και πρακτικών διδασκαλίας, με σκοπό-στόχο την απελευθέρωση των μαθητών μας.
Με δυο λόγια είναι αδύνατον να διδάσκουμε χωρίς να επεξεργαζόμαστε, να εφεύρουμε και να σκεφτόμαστε σε βάθος την ικανότητα να αγαπούμε.
Πρέπει να τολμάμε, έτσι ώστε να μπορούμε να διδάσκουμε για πολύ καιρό κάτω απο συνθήκες που ξέρουμε πολύ καλά....χαμηλός μισθός, έλλειψη σεβασμού και ο πανταχού παρών κίνδυνος να πέσουμε θύματα κυνισμού.
Πρέπει να τολμάμε να μάθουμε να τολμάμε, για να λέμε όχι στην γραφειοκρατικοποίηση του νου, στην οποία είμαστε εκτεθειμένοι κάθε μέρα.
Πρέπει να τολμάμε, για να μπορούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε στη διδασκαλία μας, ακόμα και όταν από υλικής άποψης μας συμφέρει περισσότερο να πάψουμε να τολμάμε.
Κατά συνέπεια το αναλυτικό πρόγραμμα και τα διδακτικά πακέτα δεν αντιμετωπίζονται σαν κάτι το μαγικό, ουδέτερο και απαραβίαστο που αυτούσια μεταβιβάζονται στους μαθητές. Δεν αποτελούν τους αποκλειστικούς φορείς της γνώσης που προκαθορίζουν τη διδακτική πράξη. Είναι πάνω από επιβεβλημένη η ελεύθερη συμμετοχή γιατί οι μαθητές αποκτούν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους και στην κρίση τους.

Καλή χρονιά

http://www.youtube.com/watch?v=8zHSHCbqHb0


Καλή σχολική χρονιά σε όλους τους συναδέλφους.....γεμάτη χρώματα

30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922

Άραγε θυμόμαστε.....ή......λησμονήσαμε τα πάντα???

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

http://www.youtube.com/watch?v=_SEULZIHru0

η επιστροφή συνοδεύεται πάντοτε με όμορφες αναμνήσεις.....

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ & ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

φεύγωωωωωωωωωωω!!!

Λόγω πολλής-υπερβολικής ζέστης μια φωτογραφία από την Ουψάλα της Σουηδίας.....γιατί κλεισμένος εδώ θα σαλέψω.

ΛΙΓΗ ΔΡΟΣΙΑΑΑΑΑΑΑΑ??????

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ 3

Είπες ποτέ στο παιδί σου....."θα το κάνουμε αύριο"...

χωρίς να προσέξεις, μέσα στη βιασύνη σου, την απογοήτευσή του?

Έχεις χάσει ποτέ σου ένα φίλο καλό, μόνο και μόνο επειδή δεν έβρισκες χρόνο

να του τηλεφωνήσεις-να επικοινωνήσεις??

Όταν αγχώνεσαι και τρέχεις όλη μέρα, είναι σα να έχεις ένα δώρο που δεν το άνοιξες ποτέ....

και το πέταξες.

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα.

Η ζωή δεν είναι μια κούρσα ταχύτητας.

Ζήσε χαλαρά!

Άκου τη μουσική!

ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ 2

Περνάς κάθε σου μέρα στα γρήγορα?

Όταν ρωτάς κάποιον στα γρήγορα "τι κάνεις?"

ακούς ποτέ την απάντηση?

Στο τέλος της ημέρας ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου

με χιλιάδες σκέψεις στο μυαλό σου?

Καλά θα κάνεις να μειώσεις ταχύτητα

Μη χορεύεις τόσο γρήγορα

Η μουσική δε θα διαρκέσει για πάντα.

Ο ΑΡΓΟΣ ΧΟΡΟΣ 1.

Έχεις σταματήσει ποτέ να κοιτάξεις τα παιδιά που παίζουν?
Ή να ακούσεις τον ήχο της βροχής που πέφτει στη γή?
Ή να κοιτάξεις την τρελή κούρσα μιας πεταλούδας?
Ή να παρατηρήσεις τον ήλιο που χάνεται μέσα στη νύχτα?
Χαμήλωσε ταχύτητα. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Ο χρόνος είναι λίγος.

ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ

Πέρασαν 555 χρόνια απο τη μέρα που οι οθωμανοί μέσω κερκόπορτας πήραν την Πόλη μας. Την πόλι που για 1100 χρόνια υπήρξε ο φάρος της Οροδοξίας μα και του Ελληνισμού. Το θυμόμαστε άραγε ή το έχουμε ξεχάσει???

Δεν θα την ήθελα πίσω την Κων/πολη γιατί πιστεύω πως είμαστε ανάξιοι της ιστορίας της και της ιστορίας μας.

Ίσως οι επόμενες γενιές να αξιωθούν να την δουν ελεύθερη και να τιμήσουν τους αγωνιστές της και τους ήρωές της.

Δεν χρειάζονται μνημόσυνα....χρειάζεται ανάταση και ήθος.

Σήμερα πολλές κερκόπορτες ανοίχτηκαν στη ζωή μας και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Να ευχηθώ η άλωση της βασιλεύουσας να ξυπνήσει και να κλείσει τις κερκόπορτες της ιστορίας μας.

13/05/1990

Πέρασαν 18 χρόνια λες και ήταν χθες...
τόσο πολλά ή τόσο λίγα?
πάντως πέρασαν με ευχάριστες στιγμές λιγότερες λύπες και με ευτυχίες όπως τα δυο λουλουδάκια μας...
Να είμαστε καλά και να τα........σουμε

Άνοιξη

Άνοιξη η πιο δροσερή εποχή του χρόνου. Η αναγέννηση σε όλο της το μεγαλείο.

καλησπέρα

ειμαι ο Δημήτρης και σας χαιρετω