Άνεμος...

είναι όμορφο να θέλεις να ζήσεις τα όνειρά σου....
να επιστρέψεις γεμάτος δύναμη...και ζωή....
τότε δε κρατέσαι....να χαιδέψεις τη ζωή...να αγγίξεις το τέλειο....
έτσι θα γυρίσω....δυνατός και παρήγορος σαν τον άνεμο...

Το τρένο της....ζωής....

ζωή.....

Ένιωσα σαν παιδί...
έχτιζα με τα γράμματα παλάτια...
ζωγράφιζα τις καμπύλες με χρώματα...
δραπέτευσε η σκέψη μου σ' ένα παραμύθι...
σ' ένα κορμό χάραξα τρυφερά μια λέξι...
αυτήν θυμάμαι...
αυτήν τραγουδώ...

Σκούπισε τα μάτια...
είχε ομίχλη αυτές τις ημέρες...
δεν χάθηκε το φως...
τα χρώματα παίζουν στους μίσχους...
που χάιδεψες την τελευταία φορά...
πράσινοι σαν την ελπίδα...
δροσεροί σαν την θάλασσα...
η ψυχή πεταλούδα ρουφά νέκταρ...
όταν σε αγκαλιάσει να είναι γλυκιά...

Σκούπισε τα μάτια σου...
όλα προσμένουν ν' αγκαλιάσουν την λάμψη σου...
σκούπισε τα να φύγουν οι τελευταίοι κόκκοι της ομίχλης...

Δεν θυμήθηκες...
όταν η ψυχή αγκαλιάζει την ανατολή...
χάνεται στ' απέραντο γαλάζιο...
στολίζει το χαρτί με ζεστές ανάσες...
και σκορπίζει μικρά κόκκινα χαρτάκια...
που φωνάζουν ζωή....
δεν θυμήθηκες...
το ξημέρωμα τα αηδόνια...
τραγουδώντας χαρίζουν λάμψη...
θυμήσου τότε που κοιτούσες ψηλά...
κι υμνούσες την ζωή...
απλά γιατί η ψυχή
γνωρίζει να φτερουγίζει στον παράδεισο...

χρειάζεται τίτλος;;;;;

Είναι κάτι στιγμές.....

Υπάρχουν στιγμες στη ζωή μας που νιώθουμε ανασφαλείς.. δειλιάζουμε.. είμαστε ανέτοιμοι.
Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη...αναστατωμένη...γεμάτη σύννεφα...με ανέμους και φουρτούνες...βρίζεις...φωνάζεις...μισείς...χτυπάς...χτυπιέσαι...
Κι όλα αυτά γιατί ενώ έχουμε μπροστά μας τη λύση....ψάχνουμε μάταια να τη βρούμε εδώ κι εκεί...
Τι φταίει άραγε και μπλεκόμαστε σε στροβίλους ενώ η ζωή είναι, απλή, ζωντανή, γλυκιά, μα και με τις δυσκολίες της;;
Άραγε μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το ίδιο τη γαλήνη και την φουρτούνα;;;
Ζούμε τις στιγμές μας;;; ή τις πετάμε;;;

Καλή χρονιά .....

ευτυχές το νέον έτος.....