Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει......

(από το Άσμα Ασμάτων σε μεταγραφή...Γιώργου Σεφέρη)

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου
σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου
είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο
και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη
οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,
φλόγα του Θεού.

Νερά ποτάμια δεν μπορούν
να σβήσουν την αγάπη.......








Το ιστολόγιο αυτό αναστέλλει τη λειτουργία του μέχρι τον ερχομό της μέρας εκείνης....
και η μέρα εκείνη δε θα αργήσει...........................
να είστε καλά.

Σ'ευχαριστώ......

απλά....ένα ευχαριστώ δεν φτάνει.....
στην άκρη αχνοφαίνεται ένα φως............
τόσο μακριά.....μα και τόσο κοντά...

όταν σβήνει το χαμόγελο....

ήρθε η στιγμή που την περίμενες αλλά δεν την σκεπτόσουν, η στιγμή που απεύχεσαι, που τρομάζεις και στην ιδέα της άφιξής της....ήρθε σαν κεραυνός σε καθαρό ουρανό....
και.....μένεις ξυλιασμένος, ξεπαγιασμένος, πικραμένος, πονεμένος, διαλυμένος....
θες να φωνάξεις ....δε μπορείς....θες να χτυπηθείς...δε μπορείς....θες να χτυπήσεις...δε μπορείς......θες....θες...θες....
αλλά στεκεσαι σαν νάνος στα γιγαντιαία κύματα που σε πνίγουν....που σε αμφισβητούν...που σε καταστρέφουν....
κοιτάς γύρω σου με βλέμμα απορημένο...παγωμένο...βλέπεις να καταστρέφεται ό,τι έχεις προσπαθήσει να χτίσεις...να δημιουργήσεις...να....να...να...
και αρχίζουν τα ερωτηματικά....τι δεν έκανα καλά;;;; πού έφταιξα;;;; ψάχνεις τα δικά σου λάθη και προσπαθείς να συγχωρέσεις πρώτα τον εαυτό σου....ναι... πρωτα τον εαυτό σου....και μετά να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις....
ψάχνεις για "φίλους"....να σου πουν μια κουβέντα....και συναντάς ψυχρότητα...απάθεια...
τώρα το χαμόγελο πάγωσε....και άρχισε να σβήνει....
ας μαζέψεις ότι σου απομένει....και συνέχισε....καπου θα βρεις το φως....
υπομονή....υπομονή....υπομονη.....

χάθηκες.....

είναι πολύ πικρό....να χάνεις το δρομο σου...στα ξαφνικά....ξυπνας και....
όλα είναι.....
τα λαθη μας βαραίνουν πάντα....οι ευθύνες....όλα....
παγώνεις....λιωνεις....και λες αντίο....όμορφη Κ..........
δε ξεχνιούνται όμως έτσι τόσα χρονια.....να το ξερεις δε ξεχνιούνται....

ο τρελός.....

Κ............το ξέρω πως η επιστροφη είναι.....κατι παραπάνω απο δυσκολη.....
μια αγάπη χρόνων....χανεται;;;;
κι όμως....

το τέλος................

στην Κ.......που φευγει.....

δεν υπάρχουν ήρωες........

όταν τελειώνει κάτι άλλο......κάτι νέο αρχίζει.....

κάποιος είπε.....

Θα πάγω.....

Θα πάγω σ'άλλη γη...σ'άλλη θάλασσα...
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή...


Υποφέρουμε απ το παρελθόν και καταστρέφουμε το μέλλον μας...επειδή παραμελούμε το παρόν....

Αύριο αρχίζει....μια άλλη μέρα...μια μέρα χαμογελαστή...ηλιόλουστη...

Οι αντοχές μας είναι πιότερες από...τις θλίψεις μας....

Με μια πρόταση ζωής......

(δια χειρός Πάμπλο Νερούντα)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του
τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες
συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.

Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.


....για όλους που βάζουν τα πρέπει σημαία της ζωής τους....


....και επειδή απόψε θα φανεί στον ορίζοντα μια γλυκιά χειμωνιάτικη πανσέληνος.....

σιωπώ μες στις φωνές..........

με απλά λόγια....

Τέτοια αγάπη δεν τελειώνει με ένα αντίο........!!!!!!!!!!!!!!!

Πετρώνουν τα δάκρυα;

Δείχνουμε ψυχροί πετρωμένοι σκληροί κρυμμένοι...σταυρώνουμε ό,τι αγαπάμε...
Μα όσο ο πόθος της αγάπης κρύβεται και κλείνεται... απο το ίδιο το σκοτάδι του προδίδεται, όσο πιο μαύρος ο ουρανός, τοσο πιο άγρια ακολουθεί η καταιγίδα του πόθου...
Κλειδώνουμε τον εαυτό μας...του περνάμε αλυσίδες...κι όμως περιμένουμε αυτόν-ην που θα μας σπάσει τις αλυσίδες...
Γιατί πάντα η ψυχρότητα κρύβει μέσα της καλοσύνη...γιατί στο τέλος τα χέρια τρέμουν στο άγγιγμα...και ένα ανατρίχιασμα ανεπαισθητο κι ανάλαφρο...όμοιο με την αμφιβολία που περνά απο το μυαλό...κάθε μέρα καθε νύχτα υπάρχει το σκίρτημα....αυτό το σκίρτημα μοιάζει με την αβέβαιη λάμψη μιας απριλάτικης μέρας που τη μια σκορπά όλη την ομορφιά του ήλιου..κι ύστερα μ'ένα σύννεφο όλα μεμιάς τα σβήνει...
Γιατί τα δάκρυά μας σταλάζουν μέσα στην καρδιά...και την ψυχή...
Άραγε πετρώνουν;;;...ή μήπως γίνονται μελωδίες για ανεκπλήρωτες του πόθου ευχές;;;

Ιστορία χωρίς τέλος....

Φίλες και φίλοι...
Κοιτώντας απο το παράθυρο ενός μοναχικού δωματίου μια μέρα σαν τη σημερινή, μου ήρθε στο νου ο τίτλος ενός βιβλίου του Μίχαελ Έντε "Ιστορία χωρίς τέλος"και αυτόματα μου θυμήθηκα την ιστορία δυο πολύ πολύ καλών φίλων...
Πριν καιρό...δε ξέρω πολύ ή λίγο και εξάλλου δεν έχει σημασία....γνωριστηκαν δυο πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι...η σχέση τους στην αρχή ήταν απλή...ο ένας στο βορρά ο άλλος στο νότο...αλλά ξέχωρα κι οι δυο άρχισαν να σκέφτονται ο ένας τον άλλο....να νοιάζονται...και στο τέλος...ερωτεύθηκαν κι όχι απλά ερωτεύθηκαν...αλλά αγαπήθηκαν...κι αγαπήθηκαν τόσο που σκέφτονταν τα ίδια...κι ένιωθαν τα ίδια.
Νύχτες και νύχτες περνούσαν μαζί....τις μέρες η σκέψη τους γινόταν ένα.
Όμως η ζωή αναπόδιασε και τους δημιούργησε δυσκολίες. Απο τη μια τα πρέπει τους. Απο την άλλη οι καρδιές τους έγιναν ένα (και συνεχίζουν να είναι)...
Μετά απο μια περιπέτεια σχεδον ταυτόχρονη και των δυο....και την αίσια λήξη....τα πράγματα δεν φαίνονται ίδια....
Αντί να κυριεύονται απο χαρά και ευγνωμοσύνη προς τη ζωή για ό,τι τους χάρισε...τους κυρίευσε μια μελαγχολία...κι ένα βάρος έριξε άγκυρα στην καρδούλα τους...απομακρύνονται ενώ στην ουσία δε το θέλουν....
Είπανε πως η λογική πάνω απο όλα...και τα πρέπει τους...στην άκρη το συναίσθημα και το θέλω...
Τους βλέπω όμως ...τους παρατηρώ...είναι δυστυχισμένοι...
Μίλησα μαζί τους....εεεε...δεν είστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι στη ζωή....
δεν αντέχω όμως να τους βλέπω λυπημένους...γιατί ενώ κέρδισαν μια μάχη...τώρα μοιρολατρούν....
Φίλοι και φίλες μου τι λέτε...πως μπορούμε να βοηθήσουμε;;; πως να προχωρήσουμε την ιστορία...ώστε να έχει αισιοδοξία...ελπίδα...φως;;;;;

Εγώ τους αφιερώνω ένα τραγούδι που τους ταιριάζει....με την ευχή να είναι πάντα καλά...και μια στιγμή....μακάρι να ζήσουν αυτό που ποθούν....γιατί απλά....το αξίζουν.

(μου στάλθηκε με μέιλ...και ζητήθηκε να το αναρτήσω....)



απο μένα παιδιά....να είστε καλά....και.................................

Καλό ταξίδι....

Όταν αρχίζει ένα ταξίδι ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να καταλήξει....
σημασία έχει να είσαι στη θέση του οδηγού...να οδηγείς και να μην οδηγείσαι....
έλα όμως που η ζωή τα φέρνει έτσι που σε σπρώχνει....
τι κανεις;;;...κρατάς γερά το τιμόνι....και....
περιμένεις με υπομονή την επιστροφή............πότε θα έρθει;;;;
αυτό δεν το ξέρεις....το ξέρει μόνο η ζωή...
αναρωτιέσαι με αγωνία....θα υπάρξει η επιστροφή;;;....
το εύχεσαι το ζητάς το ποθείς....γιατί η ζωή είναι πολύ πολύ γλυκιά


object width="425" height="344">