..."Αυτό είναι το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό. Μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να δει σωστά-αυτά που είναι πραγματικά σημαντικά δεν μπορούν να δουν τα μάτια. Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό!"
Antoine de Saint-Exupery Ο Μικρός Πρίγκιπας 1943
Αυτή η ανάρτηση δεν έχει τίτλο, γιατί απλά δε ξέρω και δε μπορώ να αποφασισω ποιος τίτλος της αρμόζει....σκεφτόμουν κατι μεταξύ....πίκρας...πόνου...βιασμού ψυχής θα έλεγα και μαλιστα απο ενα άνθρωπο που πίστεψα που στηρίχθηκα και στηριξα. Σήμερα ένιωσα τον πόνο..περισσότερο απο ότι νόμιζα...σήμερα ένιωσα την πίκρα πιο πικρή απο ότι περίμενα...σήμερα ένιωσα τον βιασμό της ψυχής μου πιοτερο κι απο τον θανατο...Ίσως ο θανατος να είναι πιο γλυκός απο αυτά που ένιωσα μέσα μου να μου διαλύουν την ψυχή και την καρδιά... Τα γράφω και βλέπω πως ξεχειλιζω απο αίμα της ψυχής...απο ένα αίμα που όμοιό του δεν υπάρχει....
Ας είναι.... ότι έρχεται έρχεται και για καλό.... θα περάσει...θα με παραδειγματίσει...θα δειξει πως δεν αξίζει να εμπιστευεσαι...δεν αξίζει να δινεσαι...
Η σημερινή εποχή κατακλύζεται απο σχέσεις της τσέπης. Σχέσεις που είναι δομημένες στο συμφέρον....τι κάνουμε;;;...δημιουργούμε μια σχέση την καλλιεργούμε την ποτίζουμε και στο τέλος την τοποθετουμε στο θερμοκήπιο της τσέπης μας...εκεί την έχουμε κλεισμένη κι όταν την χρειαστούμε τότε τη βγάζουμε για να την χρησιμοποιήσουμε όπως μας "βολεύει"....μόλις περάσει η μπόρα για μας... τότε την ξανακλείνουμε στην τσεπούλα μας...μέχρι η ιστορία να επαναληφθεί και πάλι απο την αρχή.... έτσι είναι η κοινωνία....αυτό θέλει τη βολή της το άραγμά της, δηλαδή το ¨"να περνάμε καλά"... κι έρχεται ένα Σάββατο μια Δευτέρα μια στιγμή που πάμε να "εξηγηθούμε"...να "ξεκαθαρίσουμε" τη σχέση μας (γιατί πλέον μας έχει τελειώσει)...και στο τέλος σκεφτόμαστε τι είναι αλήθεια;;; αυτά που λέγαμε πριν το Σάββατο ή αυτά που λέμε μετά απο αυτό;;; μπορούμε άραγε μετά να εμπιστευθούμε έναν άνθρωπο;;; μπορουμε να αφεθούμε σε αυτόν;;; μπορεί η καρδιά μας να ανοιχτεί;;;
Οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ...πάντα ζητάμε κάτι απο τους άλλους, ας μην κρυβόμαστε....ας μη κρυβόμαστε... Να γνωρίζουμε όμως ένα...δημιουργούμε τελικά το κλουβί μας και ζούμε μέσα του...
Η ψυχή του ανθρώπου πρέπει να είναι λεπτή, να είναι ευαίσθητη, να είναι αισθηματική, να πετάει, όλο να πετάει, να ζει μες στα όνειρα. Να πετάει μες στ’ άπειρο, μες στ’ άστρα, μες στη σιωπή.
Όποιος αγαπά, πρέπει πρώτα να γίνει ποιητής. Αυτό είναι! Πρέπει να πονάς. Ν’ αγαπάς και να πονάς. Να πονάς γι’ αυτόν που αγαπάς. Η αγάπη κάνει κόπο για τον αγαπημένο-η. Όλη νύχτα τρέχει, αγρυπνεί, ματώνει τα πόδια, για να συναντηθεί με τον αγαπημένο-η. Κάνει θυσίες, δε λογαριάζει τίποτα, ούτε απειλές, ούτε δυσκολίες, εξαιτίας της αγάπης. Η αγάπη είναι άλλο πράγμα, απείρως ανώτερο.
Και όταν λέμε αγάπη, είναι η αγαπώσα καρδιά προς τους άλλους. Το καθετί εκεί να το στρέφουμε. Βλέπουμε μια μητέρα να έχει το παιδάκι της στην αγκαλιά, να το φιλάει και να λαχταράει η ψυχούλα της; Βλέπουμε να λάμπει το πρόσωπό της, που κρατάει το αγγελούδι της; Όλ’ αυτά ο άνθρωπος τα βλέπει, του κάνουν εντύπωση και με δίψα λέει: “Να είχα κι εγώ αυτή τη λαχτάρα!”. Να, έτσι πρέπει ν’ αγαπάμε. Το επιθυμείς, το θέλεις και το αποκτάς....
Εμείς, όμως, έχουμε φλόγα για την αγάπη; Τρέχουμε, όταν είμαστε κατάκοποι, να ξεκουρασθούμε στον Αγαπημένο-η ή το κάνουμε αγγαρεία; Τι λείπει και νιώθουμε έτσι; Λείπει ο θείος έρωτας.
Αν στραπατσαρισθεί η ψυχή και γίνει ανάξια της αγάπης τότε, πρέπει να συνέλθει πάλι, για να γίνει άξια της αγάπης. Η αληθινή αλλαγή θα φέρει τον εναγκαλισμό των ψυχών. Όχι να λεμε, “πάνε τα χρόνια μου χαμένα, δεν είμαι άξιος”...., αλλά μπορούμε να λέμε, “θυμάμαι κι εγώ τις μέρες τις αργές, που δε ζούσα…”. Και στη δική μου τη ζωή κάπου θα υπάρχουν άδειες μέρες. Όμως με την αγιασμένη αγάπη τελειώνουν οι άδειες μέρες.
Όταν αγαπήσεις το, κάνεις κόπο, αλλά ευλογημένο κόπο. Υποφέρεις, αλλά με χαρά, γιατί ειναι τούτο που νιώθεις... και πόνος και πόθος και έρωτας και λαχτάρα και αγαλλίαση και χαρά και αγάπη. Κόπος, για να ζεις κοντά του-της. Αλλ’ αυτός ο κόπος δε γίνεται αναγκαστικά, δεν αγανακτείς. Ό,τι κάνεις με αγγαρεια, δημιουργεί μεγάλο κακό στο είναι σου. Το σφίξιμο, το σπρώξιμο φέρνει αντίδραση. Ο κόπος για την αγάπη, ο πόθος ο αληθινός για αγάπη, είναι θυσία, είναι ανάλυση. Ποθεί με λαχτάρα και λιώνει η ψυχή μου απ’ την αγάπη....
Αναρωτιέμαι γιατί όλοι μιλάμε για την χαρά της αγάπης. Η αγάπη δεν είναι μόνο χαρά...είναι συντριβή, βάλσαμο, τρέλα. Είναι να δίνεις και να παίρνεις τα πάντα...κι ύστερα πάλι να τα χάνεις. Είναι τα μάτια που σε βλέπουν, όπως ίσως δεν είσαι... αλλά όπως σίγουρα μπορείς να γίνεις. Η αγάπη είναι πληγή και γιατρειά. Είναι πανω από τη συμπόνοια αλλά και πανω από το νόμο... Θεού και ανθρώπων...
Οι άγγελοι υπάρχουν για να είναι οι ψυχές μας αμάραντες...υπάρχουν για να μας κανουν να χαμογελάμε...για να πιστεύουμε στη ζωή...για να αγαπάμε...και δε χάνονται ποτέ απο δίπλα μας!!!
Θα σπάσω για λίγο τη σιωπή μου...γιατί το "απαιτεί" ο βιασμός της προσωπικότητας που συντελείται σε ένα πρόσωπο...και δε μπορώ να παρακολουθώ αμέτοχος.
Ο Ούρλιχ είναι ο ήρωας ενός σπουδαίου μυθιστορήματος του Ρόμπερτ Μούζιλ....που όπως αναφέρω στον τίτλο της ανάρτησης είναι "ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες". Μην έχοντας ιδιότητες δικές του, είτε κληρονομημένες, είτε μια για πάντα αποκτημένες και αναφαίρετες...ο ήρωάς μας Ούρλιχ προσπαθεί να πιαστεί να κρατηθεί στη ζωή προσπαθώντας με την εξυπνάδα του και την οξυδέρκειά του, να δημιουργήσει σταθερές σχέσεις σε ένα κόσμο γεμάτο απο αντιφάσεις, γεμάτο απο δραματικές και ολότελα αντιφατικές αλλαγές.. Ο ήρωάς μας είναι ο άνθρωπος χωρίς δεσμούς που τείνει χέρι και προσπαθεια να τους δημιουργήσει να τους χτίσει, μα δεν τα καταφέρνει γιατί ακόμη και στο πιο στενό του και πλήρως οικείο περιβάλλον, τον χρησιμοποιούν, του βιάζουν την προσωπικότητα, δεν τον σέβονται, τον προδίδουν,τον εξαφανίζουν...γιατί έτσι θέλουν και απαιτούν. Έχω να ευχηθώ στον Ούρλιχ... να μη το βάζει κάτω...και μέσα απο τις πληγές που μας ανοίγουν ακομη και αυτοί στους οποίους δοθήκαμε...θα έρθει το φως η ελπίδα και η δικαίωση....αρκεί να ξυπνήσει και ο ίδιος ο Ούρλιχ που κρύβουμε μέσα μας...
Β.......Μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά!!!! Yπομονή...υπομονή!!!
Κι εγώ περιμένω τη μέρα εκείνη που δε θα αργήσει........
