όταν σβήνει το χαμόγελο....

ήρθε η στιγμή που την περίμενες αλλά δεν την σκεπτόσουν, η στιγμή που απεύχεσαι, που τρομάζεις και στην ιδέα της άφιξής της....ήρθε σαν κεραυνός σε καθαρό ουρανό....
και.....μένεις ξυλιασμένος, ξεπαγιασμένος, πικραμένος, πονεμένος, διαλυμένος....
θες να φωνάξεις ....δε μπορείς....θες να χτυπηθείς...δε μπορείς....θες να χτυπήσεις...δε μπορείς......θες....θες...θες....
αλλά στεκεσαι σαν νάνος στα γιγαντιαία κύματα που σε πνίγουν....που σε αμφισβητούν...που σε καταστρέφουν....
κοιτάς γύρω σου με βλέμμα απορημένο...παγωμένο...βλέπεις να καταστρέφεται ό,τι έχεις προσπαθήσει να χτίσεις...να δημιουργήσεις...να....να...να...
και αρχίζουν τα ερωτηματικά....τι δεν έκανα καλά;;;; πού έφταιξα;;;; ψάχνεις τα δικά σου λάθη και προσπαθείς να συγχωρέσεις πρώτα τον εαυτό σου....ναι... πρωτα τον εαυτό σου....και μετά να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις....
ψάχνεις για "φίλους"....να σου πουν μια κουβέντα....και συναντάς ψυχρότητα...απάθεια...
τώρα το χαμόγελο πάγωσε....και άρχισε να σβήνει....
ας μαζέψεις ότι σου απομένει....και συνέχισε....καπου θα βρεις το φως....
υπομονή....υπομονή....υπομονη.....