Πετρώνουν τα δάκρυα;

Δείχνουμε ψυχροί πετρωμένοι σκληροί κρυμμένοι...σταυρώνουμε ό,τι αγαπάμε...
Μα όσο ο πόθος της αγάπης κρύβεται και κλείνεται... απο το ίδιο το σκοτάδι του προδίδεται, όσο πιο μαύρος ο ουρανός, τοσο πιο άγρια ακολουθεί η καταιγίδα του πόθου...
Κλειδώνουμε τον εαυτό μας...του περνάμε αλυσίδες...κι όμως περιμένουμε αυτόν-ην που θα μας σπάσει τις αλυσίδες...
Γιατί πάντα η ψυχρότητα κρύβει μέσα της καλοσύνη...γιατί στο τέλος τα χέρια τρέμουν στο άγγιγμα...και ένα ανατρίχιασμα ανεπαισθητο κι ανάλαφρο...όμοιο με την αμφιβολία που περνά απο το μυαλό...κάθε μέρα καθε νύχτα υπάρχει το σκίρτημα....αυτό το σκίρτημα μοιάζει με την αβέβαιη λάμψη μιας απριλάτικης μέρας που τη μια σκορπά όλη την ομορφιά του ήλιου..κι ύστερα μ'ένα σύννεφο όλα μεμιάς τα σβήνει...
Γιατί τα δάκρυά μας σταλάζουν μέσα στην καρδιά...και την ψυχή...
Άραγε πετρώνουν;;;...ή μήπως γίνονται μελωδίες για ανεκπλήρωτες του πόθου ευχές;;;