Ιστορία χωρίς τέλος....

Φίλες και φίλοι...
Κοιτώντας απο το παράθυρο ενός μοναχικού δωματίου μια μέρα σαν τη σημερινή, μου ήρθε στο νου ο τίτλος ενός βιβλίου του Μίχαελ Έντε "Ιστορία χωρίς τέλος"και αυτόματα μου θυμήθηκα την ιστορία δυο πολύ πολύ καλών φίλων...
Πριν καιρό...δε ξέρω πολύ ή λίγο και εξάλλου δεν έχει σημασία....γνωριστηκαν δυο πραγματικά υπέροχοι άνθρωποι...η σχέση τους στην αρχή ήταν απλή...ο ένας στο βορρά ο άλλος στο νότο...αλλά ξέχωρα κι οι δυο άρχισαν να σκέφτονται ο ένας τον άλλο....να νοιάζονται...και στο τέλος...ερωτεύθηκαν κι όχι απλά ερωτεύθηκαν...αλλά αγαπήθηκαν...κι αγαπήθηκαν τόσο που σκέφτονταν τα ίδια...κι ένιωθαν τα ίδια.
Νύχτες και νύχτες περνούσαν μαζί....τις μέρες η σκέψη τους γινόταν ένα.
Όμως η ζωή αναπόδιασε και τους δημιούργησε δυσκολίες. Απο τη μια τα πρέπει τους. Απο την άλλη οι καρδιές τους έγιναν ένα (και συνεχίζουν να είναι)...
Μετά απο μια περιπέτεια σχεδον ταυτόχρονη και των δυο....και την αίσια λήξη....τα πράγματα δεν φαίνονται ίδια....
Αντί να κυριεύονται απο χαρά και ευγνωμοσύνη προς τη ζωή για ό,τι τους χάρισε...τους κυρίευσε μια μελαγχολία...κι ένα βάρος έριξε άγκυρα στην καρδούλα τους...απομακρύνονται ενώ στην ουσία δε το θέλουν....
Είπανε πως η λογική πάνω απο όλα...και τα πρέπει τους...στην άκρη το συναίσθημα και το θέλω...
Τους βλέπω όμως ...τους παρατηρώ...είναι δυστυχισμένοι...
Μίλησα μαζί τους....εεεε...δεν είστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι στη ζωή....
δεν αντέχω όμως να τους βλέπω λυπημένους...γιατί ενώ κέρδισαν μια μάχη...τώρα μοιρολατρούν....
Φίλοι και φίλες μου τι λέτε...πως μπορούμε να βοηθήσουμε;;; πως να προχωρήσουμε την ιστορία...ώστε να έχει αισιοδοξία...ελπίδα...φως;;;;;

Εγώ τους αφιερώνω ένα τραγούδι που τους ταιριάζει....με την ευχή να είναι πάντα καλά...και μια στιγμή....μακάρι να ζήσουν αυτό που ποθούν....γιατί απλά....το αξίζουν.

(μου στάλθηκε με μέιλ...και ζητήθηκε να το αναρτήσω....)



απο μένα παιδιά....να είστε καλά....και.................................