Σχέσεις 4

Η φύση του έρωτα σημαίνει καθαρά έκθεση σε μελλοντικούς κινδύνους.
Σε κάθε έρωτα υπάρχουν δυο όντα, καθένα από τα οποία αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο στις εξισώσεις του άλλου. Αυτό το γεγονός είναι που κάνει τον έρωτα να έχει μυστηριώδες μέλλον που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, να προληφθεί, να αποκρουστεί ή να αναχαιτισθεί. Να αγαπάς θα πει να ανάγεσαι σε αυτή την αξεπέραστη και εξοχότερη όλων των ανθρώπινων καταστάσεων, στην οποία ο φόβος και η χαρά ενώνονται σε ένα κράμα που δεν τρέπει πλέον το διαχωρισμό των συστατικών του.
Ο Έριχ Φρομ αναφέρει πως...."η ικανοποίηση στην ατομική αγάπη δεν είναι εφικτή δίχως γνήσια ταπεινοφροσύνη, θάρρος, πίστη".....και προσθέτει αμέσως με θλίψη.."σε ένα πολιτισμό στον οποίο αυτές οι ιδιότητες σπανίζουν, η επίτευξη της ικανότητας για αγάπη παραμένει κατ'άνάγκη σπάνιο κατόρθωμα".
Δεν υπάρχει αγάπη χωρις ταπεινοφροσύνη και θάρρος. Και τα δυο είναι απαραίτητα, σε τεράστιες και συνεχώς ανανεούμενες ποσότητες...και όποτε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας ανάμεσα στους δυο, τους οδηγεί σε περιοχές αχαρτογράφητες και ανεξερεύνητες.