Λευκές επιταγές...

Ο Έρωτας διαφέρει τόσο απο την κατοχή, όσο και απο την εξουσία του...δεν είναι ούτε μάχη, ούτε συγχώνευση, δεν είναι γνώση και δεν είναι σίγουρα λευκή επιταγή. Είναι μια σχέση με την ετερότητα, δηλαδή με το μέλλον...που δεν συνίσταται στο παρελθόν.
Το ότι επιζεί οφείλεται στην ανυπέρβλητη δυικότητα των όντων. Αν πάψει η ύπαρξη της δυικότητας, τότε γίνεται λευκή επιταγή. Στο τέλος του ο έρωτας ζητά την κατάσχεση...αυτή όμως η κατάσχεση άποτελεί συγχρόνως το θρίαμβο και την ήττα του.
Ο έρωτας είναι ένα δάνειο...μια επιταγή...που συνάπτεται με υποθήκη το μέλλον, ένα μέλλον που βασίζεται στο παρελθόν.
Προσφέρει ο έρωτας χείρα βοηθειας για την στήριξη του άλλου...μα τα χέρια που χαιδεύουν, μπορούν εύκολα να αρπάξουν και να συνθλίψουν.Όσα κι αν έχουμε μάθει για τον έρωτα και πως να αγαπούμε...η σοφία μας καταφθάνει πάντα μια μέρα αργότερα...όπως κι ο Μεσσίας του Κάφκα, μια μέρα μετά τον ερχομό του.
Ο πειρασμός να ερωτευθούμε είναι μεγάλος και ακατανίκητος.
Το δέλεαρ της αναζήτησης ενός ρόδου χωρίς αγκάθια ποτέ δεν απέχει πολύ και είναι πάντα δύσκολο να του αντισταθούμε.
Το σίγουρο είναι πως παραδινόμαστε στην γοητεία του αμαχητί και γινόμαστε εμείς πλέον λευκές επιταγές...παραδίδουμε την ψυχή μας σε ένα ανεμοστρόβιλο και είμαστε κλεισμένοι μέσα του... Το ερώτημα είναι τολμούμε να βγούμε έξω;;;