Ο έρωτας και ο θάνατος, οι δυο βασικοί χαρακτήρες μιας ιστορίας που δεν έχει πλοκή ή λύση αλλά συμπυκνώνει κατα μεγάλο μέρος τον αχό και την ορμή της ζωής. Κάθε εμφάνιση του ενός από τους δύο είναι φαινόμενο μοναδικό και παντοτινό, ανεπίδεκτο επανάληψης,ανάκλησης ή αναστολής.
Κανείς δεν μπορεί να μπει στον έρωτα ή στο θάνατο δυο φορές, είναι και οι δυο πιο μοναδικοί ακόμα κι από τον ηρακλείτειο ρου. Είναι, πράγματι, και κεφάλι και ουρά, αποκλείουν και αγνοούν καθετί άλλο.
Ο έρωτας κι ο θάνατος δεν έχουν δική τους ιστορία. Αποτελούν συμβάντα στον ανθρώπινο χρόνο, κάθε φορά ξεχωριστά, τα οποία όχι απλώς δεν συνδέονται αιτιακά, δεν συνδέονται καθόλου με άλλα "παρόμοια" συμβάντα, παρεκτός σε ανθρώπινες συνδέσεις που σπεύδουν αναδρομικά να επισημάνουν-δηλαδή να επινοήσουν-τις συνδέσεις και να κατανοήσουν το ακατανόητο.
Και έτσι, δεν μπορείς να μάθεις να αγαπάς, 'οπως δεν μπορείς να μάθεις και να πεθαίνεις. Και δεν μπορείς να μάθεις τη φευγαλέα-την ανύπαρκτη, αν και διαρκώς ποθητή τέχνη του να ξεφεύγεις απο τα δίχτυα τους και να μη μπαίνεις στο δρόμο τους.
Ο έρωτας κι ο θάνατος θα ενσκήψουν, θα έρθουν στην ώρα τους...μόνο που εσύ δεν έχεις ιδέα πότε. Όποτε κι αν έρθουν, θα σε πιάσουν εξαπίνης.Απορροφημένος, καθώς θα είσαι, στις καθημερινές σου έγνοιες, ο έρωτας και ο θάνατος θα αναδυθούν εκ του μηδενός.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)


4 σχόλια:
γρηγορειτε....
με τη θάλασσα, τον έρωτα και το θάνατο...ποτέ δεν ξέρεις όοοοοοοσο και αν γρηγορούμε
ποιος είναι ο τυχερός που την πληρώνει;;;;;
γιατί ααυτός είναι ο τυχερός ...αυτός την αγκαλιάζει
και τον αγκαλιάζει....
κι οι άλλοι ας τους να κολυμπάνε
Δημοσίευση σχολίου