"Τα βλέμματά μας συναντιούνται σε ένα πολύβουο δωμάτιο...η σπίθα της έλξης είναι εκεί. Συζητάμε, χορεύουμε, γελάμε, μοιραζόμαστε ένα ποτό ή ένα αστείο και πριν καλά καλά το καταλάβουμε, ο ένας από τους δυο ρωτάει...."Σπίτι σου ή σπίτι μου;". Κανείς δεν ψάχνει τίποτε σοβαρό, με κάποιο τρόπο, όμως, η μια νύχτα μπορεί να γίνει μια βδομάδα, έπειτα ένας μήνας, ένας χρόνος ή περισσότερο..."
Η σπίθα της επιθυμίας ανάβει και δημιουργεί σχέσεις τσέπης γιατί τις έχουμε στην τσέπη μας ώστε να μπορούμε να τις βγάζουμε όποτε τις χρειαζόμαστε.
Η επιθυμία είναι έτοιμη για κατανάλωση, για εξολόθρευση του αντικειμένου της, για αυτοκαταστροφή. Από την άλλη μεριά ο έρωτας θέλει να κατέχει, μεγαλώνει τα αποκτήματα του και εκπληρώνεται στη διάρκειά τους. Είναι αυτοδιαιωνιζόμενος.
Επιθυμία και έρωτας δρουν αντίρροπα Ο έρωτας είναι δίχτυ που απλώνεται στην αιωνιότητα, η επιθυμία ένα στρατήγημα προς αποφυγή των αγγαρειών της ύφανσης. Όσο μένει πιστός στη φύση του ο έρωτας αγωνίζεται να διαιωνίσει την επιθυμία. Η επιθυμία απο την άλλη μπορεί να αποφεύγει τα δεσμά του έρωτα.
Αποτέλεσμα όλων των σημερινών "σχέσεων" είναι να "ζούμε" έρωτες πτερόεντες...ασταθείς και εύθραυστους. Η ρευστότητα των ανθρώπινων σχέσεων συνεχώς υγροποιούνται και στο τέλος εξαχνίζονται. Αποτέλεσμα ο θρίαμβος του ατομικισμού.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)


1 σχόλιο:
Nαι... ακόμα και τις σχέσεις μας τις προτιμούμε λάιτ... σαν γιαουρτάκι!
Δημοσίευση σχολίου