Πολλές φορές ανάμεσα στους καιρούς, ψάχνω να βρω την καρδούλα των παιδικών μου χρόνων...και τη βρίσκω να πετά πάνω από τον καταπράσινο κάμπο της πόλης μου, να πλέει στο ποτάμι της γειτονιάς μου, να φτάνει στη θάλασσα....να την σηκώνουν τα γλαροπούλια, να την ταξιδεύουν στις θάλασσες του νότου...στις θάλασσες της μνήμης...ώσπου στο τέλος να γίνεται ένα με τον ουρανό και τους αγγέλους....
Ας κρατήσουμε ψηλά τις καρδούλες των παιδιών...τις καρδούλες του κόσμου.
4 σχόλια:
λογω ειδικότητας ακόμη πιστευεις πως εισαι παιδί , μεγάλωσες.
θαλασσίτσα.....μήπως εσύ γέρασες πρόωρα;;;;;
Αφού τη βρίσκεις την καρδούλα των παιδικών σου χρόνων... πάλι καλά!
Όσο για τα παιδιά... θα σου θυμίσω ένα παλιό τραγουδάκι: "σε τι κόσμο μπαμπά μ' έχεις φέρει να ζήσω"...
Υπέροχο τραγουδάκι Δημήτρη,για μας τους μπαμπάδες!!!!
Δημοσίευση σχολίου