ΠΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΜΕΝΟΥΣ ΕΚΠ/ΚΟΥΣ

Με αφορμή τις εκλογές που έρχονται σε λίγες μέρες, για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων μας στα υπηρεσιακά συμβούλια, προχωρώ σε λίγες σκέψεις, σε ένα γενικότερο προβληματισμό. Θεωρώ πως οι εκλογές αυτές είναι ένα πολιτικό μνημόσυνο του συνδικαλισμού στον εκπ/κο χώρο.
Είμαι πεπεισμένος πως όλοι μας έχουμε βαθιά την αίσθηση της έντονης δυσπιστίας, που αγγίζει την άρνηση απέναντι στο λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα.
Πιστεύω πως έχει καταντήσει ένα συγκεντρωτικό, αντιδημοκρατικό, κομματικό, κατακερματισμένο "μόρφωμα" που καμώνεται ότι προστατεύει τα συμφέροντα των μελών του. Οι αιτίες για την απώλεια της εμπιστοσύνης υπάρχουν είναι, διαχρονικές και κατανέμονται αναλογικά στα πολιτικά κόμματα, στις ηγεσίες και στη βάση.
Θυμάμαι την αλλαγή του "δόγματος" του συνδικαλισμού στις αρχές της δεκαετίας του 80..." Ο συδικαλισμός αλλάζει χαρακτήρα....απο διεκδικητικός, γίνεται συμμετοχικός....τώρα πλέον καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με τον υπουργό και συναποφασίζουμε...." Ήταν η πρώτη επίσημη παρουσία του λεγόμενου κυβερνητικού συνδικαλισμού και βέβαια η αρχή του τέλους.
Όλοι ακολουθήσαμε... όλοι είμαστε συμμέτοχοι στο παιχνίδι. Και χάσαμε όλοι μαζί.
Σήμερα είναι περιττό να περιγράψω την κατάσταση. Τη βιώνουμε όλοι με έντονη την απαξίωση και τον εξευτελισμό. Ζούμε τον πανικό της ασύντακτης αγέλης και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δηλώσεις υποταγής σε προισταμένους-εργοδότες....βουλευτές και λοιπούς, για ποιο λόγο....για να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα!
Η σημερινή οικονομική κατάσταση η ανάγκη για εργασία μας ωθούν σε παθητική αδράνεια ενώ η επαγγελματική και κοινωνική απαξίωση αυξάνουν.
Αν θεωρούμε "νομοτέλεια" αυτή την κατάσταση, τότε ας συνεχίσουμε να τους δεχόμαστε...
Δεν θα προτείνω λύσεις....ο καθένας μας γνωρίζει.