H διδακτική πράξη

Δεν ξέρω μα τώρα που αρχίζει μια νέα σχολική χρονιά, θα ακουστούν από πολλές μεριές, ευχολόγια, αντιδράσεις για ελλείψεις και διάφορα βαρύγδουπα σχόλια, που καμιά σχέση δεν έχουν με την διδακτική πράξη με αυτό που απλά λέμε διδασκαλία.
Θέλω από το ιστολόγιο να μοιραστώ σκέψεις, όχι μόνο με συναδέλφους μα και με γονείς, μαθητές και όλους όσους αγαπούν ή ακόμη κρίνουν το σημερινό σχολείο.
Έχω την αίσθηση πως στην εποχή μας οι δυνατότητες της εκπ/σης, εξαντλούνται στις απαιτήσεις της κρατικής διδακτικής και οι εκπ/κοί οδηγούμαστε σε μια στενή, ελεγχόμενη και πάνω απο όλα γραφειοκρατική διεκπεραίωση των διδακτικών μας καθηκόντων.
Σίγουρα υπάρχουν αντιλήψεις παιδαγωγικές που όχι μόνο συνεισφέρουν στον προβληματισμό για τον ρόλο της εκπ/σης και του εκπ/κού στη σύγχρονη κοινωνία, αλλά και ανακαλύπτουν τις πραγματικές τους δυνατότητες.
Μια απο τις αντιλήψεις προσδιορίζεται ως απελευθερωτική παιδαγωγικά πράξη, με την οποία ο άνθρωπος γίνεται περισσότερο άνθρωπος, το σχολείο και ο εκπ/κός έχει ως επίκεντρο μια πιο ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία.
Σε αυτό το σχολείο οι δάσκαλοι γινόμαστε αναμορφωτές, όχι ακολουθώντας τυφλά ιδέες και διδακτικές, αλλά με τη συνεχή δημιουργία-αναδημιουργία αντιλήψεων και πρακτικών διδασκαλίας, με σκοπό-στόχο την απελευθέρωση των μαθητών μας.
Με δυο λόγια είναι αδύνατον να διδάσκουμε χωρίς να επεξεργαζόμαστε, να εφεύρουμε και να σκεφτόμαστε σε βάθος την ικανότητα να αγαπούμε.
Πρέπει να τολμάμε, έτσι ώστε να μπορούμε να διδάσκουμε για πολύ καιρό κάτω απο συνθήκες που ξέρουμε πολύ καλά....χαμηλός μισθός, έλλειψη σεβασμού και ο πανταχού παρών κίνδυνος να πέσουμε θύματα κυνισμού.
Πρέπει να τολμάμε να μάθουμε να τολμάμε, για να λέμε όχι στην γραφειοκρατικοποίηση του νου, στην οποία είμαστε εκτεθειμένοι κάθε μέρα.
Πρέπει να τολμάμε, για να μπορούμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε στη διδασκαλία μας, ακόμα και όταν από υλικής άποψης μας συμφέρει περισσότερο να πάψουμε να τολμάμε.
Κατά συνέπεια το αναλυτικό πρόγραμμα και τα διδακτικά πακέτα δεν αντιμετωπίζονται σαν κάτι το μαγικό, ουδέτερο και απαραβίαστο που αυτούσια μεταβιβάζονται στους μαθητές. Δεν αποτελούν τους αποκλειστικούς φορείς της γνώσης που προκαθορίζουν τη διδακτική πράξη. Είναι πάνω από επιβεβλημένη η ελεύθερη συμμετοχή γιατί οι μαθητές αποκτούν εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους και στην κρίση τους.